Μια αγαπημένη σειρά βιβλίων από τους μικρούς κυρίους και τις μικρές κυρίες, που ταξιδεύουν σε διάφορες χώρες, σκορπίζοντας γέλιο, χαρά αλλά και χρήσιμες γνώσεις και πληροφορίες για κάθε χώρα που επισκέπτονται! Από την ηλιόλουστη Ελλάδα, τη μαγική Ιαπωνία, το ρομαντικό Παρίσι έως τη φύση της Αυστραλίας και τα διώροφα λεωφορεία της Μεγάλης Βρετανίας, αυτά τα τόσο μικρά βιβλιαράκια γεμίζουν με μεγάλες εικόνες το μυαλό και τη φαντασία των παιδιών ενώ ταυτόχρονα τα διασκεδάζουν με τις αστείες τους στιγμές! Υγ. Κάποια έχει τρελαθεί με τον κύριο Σκουντουλφη!

Φυσικά και ανήκω στη γενιά που μεγάλωσε με αυτές τις ιστορίες - την κλασική σειρά που κυκλοφορούσε τότε - μην ρωτήσετε πότε! Και βλέπω με μεγάλη χαρά πώς αντέχουν ακόμη στον χρόνο! Τι πιο όμορφο από αυτό!

 Μετά την πλεξούδα & τον χαρταετό είμαι πάλι εδώ με μια ακόμη ιστορία της Λετίσια Κολομπανί, τις Θριαμβεύτριες!

 Δύο μικρές ιστορίες του Thomas Mann από τις εκδόσεις Μεταίχμιο! 

Ο Μάριο και ο Μάγος, είναι μια αλληγορική ιστορία όπου μέσα από τον ταχυδακτυλουργό Τσιπόλα βγαίνουν στην επιφάνεια παιχνίδια εξουσίας, δύναμης και χειραγώγησης. Η νουβέλα αυτή γράφτηκε το 1929, όμως παραμένει επίκαιρη μέχρι και σήμερα. Οταν ο Τσιπόλα ανεβαίνει στη σκηνή και κάνει τα «κόλπα» του, βλέπουμε πως το κοινό τον παρακολουθεί, και τι εισπράτει από αυτόν, πως υποκύπτει στα τερτίπια του,  και μαζί ακολουθούμε και εμείς. Και το όλο σκηνικό κλιμακώνεται μέχρι να φτάσει στο δραματικό τέλος. Όμως η ιστορία αυτή μιλάει για κάτι πιο βαθύ. Πολιτική σάτιρα & παιχνίδια εξουσίας, ελεύθερη βούληση και δύναμη της εξουσίας - θέματα που απασχολούν και προβληματίζουν. Το βιβλίο γράφτηκε ως απάντηση στην άνοδο του φασισμού, κάτι που δεν είναι πια μακρινή ανάμνηση, εξού και γι’αυτο διατηρεί τη διαχρονική του αξία .

Ο μικρός κύριος Φρίντεμαν - μια ακόμη σε έκταση μικρότερη ιστορία, ή αλλιώς από τα αγαπημένα μου βιβλιοσφηνάκια! Σε αυτήν την νουβέλα διαβάζουμε την ιστορία του μικρού κύριου Φρίντεμαν, ενός νεαρού άνδρα με μια ελαφριά σωματική αναπηρία, όπου ζει μια φαινομενικά ήρεμη ζωή, μέχρι τη στιγμή που ερωτεύεται μια αρκετά δυναμική γυναίκα και οι ισορροπίες αλλάζουν. Κοινωνική περιθωριοποίηση, καταπιεσμένα θέλω και επιθυμίες που οδηγούν σε ένα ακόμη τραγικό τέλος. 

Και τα δύο αυτά βιβλία διαβάζονται πολύ εύκολα και σε παρασέρνουν μέσα από τον απλό ρυθμό, τις αλληγορίες και την κορύφωση που κλιμακώνεται σταδιακά. Επιφυλάσσομαι και για το Μαγικό Βουνό, που βρίσκεται στη λίστα με τα αδιάβαστα εδώ και πολλά χρόνια!

 Μπορεί να έχει περάσει λίγος καιρός που το τελείωσα, αλλά ακόμη το σκέφτομα πολύ έντονα. Ο λόγος για τις Αδέσποτες Σκύλες της Ντάλια Δε Λα Σέρδα, μια συλλογή 13 διηγημάτων που έχουν στο επίκεντρο τους τη γυναίκα. 

Με πολύ - μαύρο- χιούμορ και καυστικό λόγο, ωμή γραφή και ρεαλισμό, η συγγραφέας μας μεταφέρει στο Μεξικό και στις αντισυμβατικές της ηρωίδες, ή μάλλον αντιηρωίδες. Κάποιες ιστορίες συνδέονται, κάποιες όχι. Κοινός τους παρανομαστής, ότι παρότι φαίνονται θύτριες, στην ουσία είναι θύματα, είτε λόγω φύλου, είτε για λόγους ταξικούς, οικονομικούς κτλ. Θίγει πολλά ζητήματα, και αν και σε μεταφέρει σε έναν κόσμο μαφίας, σκληρής ζωής και διαφθοράς οι ηρωίδες αυτές είναι γνώριμες κατά βάθος. Ολες οι ιστορίες έχουν κάτι να πουν, αυτή όμως που δε θα μπορέσω να ξεπεράσω με τίποτα, είναι η τελευταία με τίτλο «Η Κοκαλομαζώχτρα»- είναι και η μεγαλύτερη σε έκταση, και είναι τελείως διαφορετική σε ύφος από τις υπόλοιπες.

Το βιβλίο αυτό με έκανε να γελάσω, να θυμώσω, να κλάψω, να συμπονέσω και κυρίως να νιώσω ταυτόχρονα οργή και αγάπη για όλες τις γυναίκες εκεί έξω. Για όσα έζησαν, όσα ζουν και όσα θα ζήσουν. Ένα ακόμη βιβλίο που θα ήθελα πολύ να τρίψω στη μούρη όσων αναρωτιούνται γιατί χρειαζόμαστε ακόμη τον φεμινισμό! 

«Το Μεξικό είναι ένα τέρας που καταβροχθίζει γυναίκες. Το Μεξικό είναι μια έρημος φτιαγμένη από σκόνη οστών. Το Μεξικό είναι ένα νεκροταφείο με ροζ σταυρούς» «Μάνες που ψάχνουν τις κόρες τους. Πολιτείες με ροζ σταυρούς για ταπετσαρία. Πολιτείες με αφίσες γυναικών για ταπετσαρία. Έρημοι γεμάτες κόκαλα. Λίμνες που καταβροχθίζουν γυναίκες.»…«Τροφή για τα σκυλιά. Γυναίκες μιας χρήσης.»

 Μετά από πολύ καιρό που είχα διαβάσει τον Υπόγειο Σιδηρόδρομο, ήρθε η στιγμή να διαβάσω και τα Αγόρια του Νίκελ, μια σπαρακτική ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα.

 Πριν από κάποιες εβδομάδες παρακολούθησα τον μονόλογο του Δημήτρη Σαμόλη ''Στρακαστρούκες'' - ναι είχα την τύχη να καταφέρω να βρω εισιτήριο, μην ρωτήσετε πως κατάφερα να κλέισω! Φυσικά, δε θα έχανα την ευκαιρία να έπαιρνα και το βιβλίο με το κείμενο της παράστασης - εμπλουτισμένο με πολλά & ενδιαφέροντα κείμενα γύρω από διάφορα θέματα που πραγματέυεται η παράσταση.

 Επιτέλους, ένα σύγχρονο βιβλίο που μιλάει για τη γενιά μας, της ασκεί κριτική και την καυτηριάζει όπως ακριβώς της πρέπει! Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή!

Έχουμε και λέμε! Ενα νεαρό ζευγάρι ζει στο πολλά υποσχόμενο Βερολίνο, όντας σε σχέση χρονών, και εργάζονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες στο digital κομμάτι, βγαίνουν, πίνουν, πηγαίνουν σε πάρτυ με τις παρέες τους, έχουν άποψη είναι «μέσα σε όλα». Είναι όλα τέλεια! Τι κρύβεται όμως πίσω από την οθόνη, έξω από τα πάρτυ, επάνω στο κρεβάτι, μέσα στην ψυχή τους; Μπορεί κανείς να νιώθει μοναξιά ενώ περιτριγυρίζεται από τόσο κόσμο; Πώς ορίζεται η ανεξαρτησία; Τι είναι αυτό που μας λείπει σε έναν κόσμο που φαίνεται να τα έχουμε όλα; Αν όλα αυτά τα ερωτήματα σε άγγιξαν τότε θα σε αγγίξει και αυτό το βιβλίο- με ένα πολύ δικό του τρόπο.

Ένιωσα πως και ταυτίστηκα σε πολλά σημεία με τους ήρωες, ενώ σε άλλα όχι! Παρόλα αυτά όλα ήταν τόσο γνώριμα. Ένα ατελείωτο κυνήγι εικονικής ευτυχίας. Η ανάγκη να ανήκεις σε μια μάζα, να ακολουθείς τα trends, να βρίσκεσαι κάπου και να είσαι ταυτόχρονα εκεί ενώ λείπεις. Ίδια ρούχα, ίδια έπιπλα, matcha latte σε Scandinavian micro bakery μαγαζιά, αγωνία για να βρεις εισιτήριο στις sold out παραστάσεις, εκείνο το νέο εστιατόριο που άνοιξε, το Pilates reformer, η έκθεση που πρέπει να πάμε να δούμε, η συναυλία που δεν πρέπει να χάσουμε, η σειρά που βλέπουν όλοι, τα must βίβλε χρονιάς. Το ατελείωτο σκρολαρισμα και φυσικά το κράξιμο απέναντι σε όλα αυτά που δήθεν αποποιούμαστε. Ο Βιντσέντζο Λατρόνικο μας την λέει με ένα τόσο ωραίο τρόπο που δεν μπορούσα παρά να το απολαύσω! 

Κάπου ανάμεσα στη ζωή που μας υποσχέθηκαν, την οικονομική και κοινωνική κρίση, τον κορεσμό των πάντων, τις οθόνες και τα social media, κρύβεται μια απίστευτη μοναξιά που δεν γεμίζει εύκολα. Μέσα μας κρύβεται μια σπίθα τόσο σιγανή που κρατάμε αναμμένη με νύχια και με δόντια αναζητώντας πάντα κάτι για να μην σβήσει . Δεν ξέρουμε τι είναι, ούτε που θα το βρούμε όμως θα συνεχίσουμε να το ψάχνουμε! 

Η ζωή ανάμεσα στα ερείπια και η σύντομη ιστορία ενός λαού που από το 1948 υποφέρει και υπομένει, δίνεται μέσα από τον απλό λόγο του συγγραφέα, εν συντομία, χωρίς αυτό να στερείται της λογοτεχνικότητας και χωρίς να κουράζει ή να φορτίζει εκβιαστικά το συναίσθημα , αφήνοντας τον αναγνώστη συγκινημένο και με μια παραπάνω αίσθηση κατανόησης της όλης κατάστασης. Ομολογώ πως στην αρχή μου φάνηκε λίγο κλισέ, όμως προχωρώντας μπόρεσα να «δω» και να συνδεθώ παραπάνω με αυτήν την ιστορία, η οποία δεν είναι μια απλή λογοτεχνική ιστορία , αλλά η ιστορία πολλών ανθρώπων μέχρι και σήμερα. 

Τέλος, δεν ξέρω κατά πόσο ρεαλιστικό είναι στην πραγματικότητα να μπορείς όντως να ξεφεύγεις μέσα από τα βιβλία ζώντας μέσα σε μια εμπόλεμη κατάσταση και για πόσο, όμως σίγουρα είναι πολύ ελπιδοφόρο και σημαντικό να αναγνωρίζουμε την αξία των «μικρών» πραγμάτων που μπορεί να βοηθήσουν κάποιον να δραπετεύσει νοητικά, πνευματικά ή και πολλές φορές να δηλώσει την αντίσταση του ή την θέση του μέσα από την τέχνη. Τα βιβλία ανέκαθεν έχουν κρατήσει συντροφιά σε πολλούς ανθρώπους ανά την ιστορία στις δύσκολες στιγμές και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί! 

Είναι πολλές οι σκέψεις που με κατακλύζουν γύρω από την μητρότητα. Είναι πολλά που δεν ήξερα πριν γίνω μαμά και θα ήθελα να ξέρω! Οι περισσότεροι παρουσιάζουν τη μητρότητα ως ένα υπέροχο ροζ συννεφάκι με όμορφες στιγμές και αναμνήσεις! Σου λένε ότι τώρα πια είσαι μαμά, πρέπει να προσέχεις το παιδί σου, να ζυγίζεις πιο προσεκτικά τις αποφασίσεις σου με κύριο γνώμονα αυτό. Σε κρίνουν για τα πάντα, ακόμη και άλλες μητέρες, και εκεί που νόμιζες ότι θα έχεις ένα χάδι συμπαράστασης νιώθεις ότι χάνεσαι μέσα στον τίτλο της «τέλειας μητέρας». Δε σου λένε ότι ο τοκετός μπορεί να είναι τραυματικός. Δε σου λένε ότι υπάρχει μαιευτική βία, επιλόχειος κατάθλιψη . Δε σου λένε ότι το σώμα σου θα αλλάξει μέσα- έξω. Δε σου λένε πόσο δύσκολο είναι να είσαι εκεί για ένα πλάσμα που ενώ αγαπάς τόσο πολύ ταυτόχρονα σε κάνει να νιώθεις μια μοναξιά που κανείς δεν μπορεί να γεμίσει. Δε σου λέει κανείς ότι τα βράδια που κλαις σιωπηλά δεν είσαι κακιά μαμά αλλά ένας άνθρωπος που άλλαξε τόσο και δε θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος και όλα αυτά τα συναισθήματα που νιώθεις είναι φυσιολογικά. Είναι τόσα όλα αυτά που δε σου λένε. Και ταυτόχρονα τόσα αυτά που λένε κρίνοντας σε κάθε λεπτό και στιγμή…

Μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό της τελειότητας έρχεται η Esther Vivas με την «Ανυπάκουη Μαμά» να δώσει λίγο φως σε όλα αυτά που κανείς δεν τολμάει να μιλήσει. Ένα βιβλίο όχι μόνο για γυναίκες, όχι μόνο για μαμάδες. Ένα βιβλίο για όλες εκείνες τις στιγμές που νιώθεις ότι δε θα τα καταφέρεις. Με ωμό και ρεαλιστικό τρόπο, με απτά και υπαρκτά παραδείγματα η συγγραφέας μας δείχνει για μια ακόμη φορά πως η πατριαρχία έχει καταφέρει να καπηλευτεί τον πιο «θηλυκό» ρόλο προς όφελος της.  Και αν και το βιβλίο αναφέρεται στην Ισπανία, θα έλεγα πως δεν έχει καμία μα καμία διαφορά με τη χώρα μας.

Μπορεί μια γυναίκα που είναι φεμινίστρια να γίνει μητέρα; Και αν ναι, πώς μπορεί μέσα σε όλο αυτό το κύμα να μπορέσει να συνεχίσει να πρεσβεύει τις αρχές του φεμινισμού μέσα από την μητρότητα; Μπορεί να είναι ελεύθερη; Μπορεί να παίρνει μόνη της αποφάσεις για τον εαυτό της; Το βιβλίο μιλάει για πολλά θέματα, μεταξύ άλλων και την ιατρικοποίηση του τοκετού, της πιο φυσιολογικής διαδικασίας του ανθρώπινου σώματος, τον εκτοπισμό των μαιών - που στο κάτω κάτω από χιλιάδες χρόνων ήταν η δουλειά τους- και την ανδροκρατία ακόμη και στον τοκετό ή και τον τρόπο σίτισης ενός βρέφους. Μέσα από την ιατρική αυθεντία, τον καπιταλισμό και ένα σύστημα που τρέχει προκειμένου να βγάλει περισσότερα χρήματα σε λιγότερο δυνατό χρόνο, οι αχρείαστες καισαρικές είναι μονόδρομος. Και κάπως έτσι η ιατρική επιστήμη για μια ακόμη φορά παραγκωνίζει τις γυναίκες ακόμη και σε αυτήν την στιγμή, χωρίς να σέβεται το δικαίωμα της κάθε γυναίκες σε έναν ελεύθερο τοκετό!

 Από την άλλη, αυτό το βιβλίο σε κάνει να σκέφτεσαι τόσα θέματα και τόσα ζητήματα που είναι αδύνατον να μπορέσω να γράψω όλες τις σκέψεις μου εδώ! Σημαντικό ζήτημα είναι η αναδιαμόρφωση των κοινωνικών ρόλων. Ολοι μιλάνε για την «υποχρέωση» μιας μητέρας να γίνεται «θυσία», να στερείται πράγματα, πολλές φορές και τον ίδιο της εαυτό. Μέσα σε μια κοινωνία και ένα κράτος- εχθρό απέναντι σε μια «ελεύθερη μαμά» ας τολμήσουμε να αναλογιστούμε τι κόστος έχει αυτό το βάρος σε εκατομμύρια γυναίκες ανά τον κόσμο - και τις εποχές. Πώς μπορούμε ουσιαστικά να αλλάξουμε αυτήν την νοοτροπία. Και αν μπορούμε βεβαίως. 

Η μητρότητα είναι - ή μάλλον θα έπρεπε να είναι επιλογή της κάθε γυναίκας, μακριά από στερεότυπα και κοινωνικές κατασκευές. Μακριά από το μοντέλο της ανύπαρκτης «τελειότητας» που προσπαθεί να μας φορέσει η κοινωνία , το βιβλίο μας μιλάει με ρεαλιστικά δεδομένα και με την υπενθύμιση ότι η αυτοφροντίδα δεν είναι πολυτέλεια, είναι απαραίτητη για τη ζωή. Μη ξεχνάμε πως το να είσαι μαμά είναι ένα συν σε όλους αυτούς τους ρόλους που καλείσαι να έχεις καθημερινά, και όχι ο μοναδικός ρόλος που χαρακτηρίζει την ύπαρξη σου.

 Είχα μεγάλη περιέργεια να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο, μιας και είχα λατρέψει την ταινία! Δεν είμαι από τα άτομα που προτιμώ απαραίτητα τα βιβλία από τις ταινίες, ίσα ίσα υπάρχουν αρκετές ταινίες που μου έχουν αρέσει περισσότερο ως ταινίες, και φυσικά, το αντίστροφο! Σε αυτήν την περίπτωση, μιλάμε για δύο διαφορετικά πράγματα, που το κάθε ένα από αυτά κατά τη γνώμη μου αξίζει, για διαφορετικούς λόγους! 

 Η ιστορία της Μπέλας Μπάξτερ, μιας γυναίκας που κατέληξε ιατρικό πείραμα, αφότου βρέθηκε νεκρή όντας έγκυος και ο γιατρός- μέντορας της, Θεόνικος Μπάξτερ την επανέφερε στη ζωή μεταφέροντας τον εγκέφαλο του παιδιού της στο σώμα της, δημιουργώντας έτσι την ιστορία της από το μηδέν. Έτσι, έχουμε ένα κορίτσι που ανακαλύπτει την ζωή, τον κόσμο, τον εαυτό της και φυσικά τη σεξουαλικότητα της, εγκλωβισμένη στο σώμα μιας όμορφης και γοητευτικής γυναίκας. Η αυθόρμητη Μπέλα γυρίζει τον κόσμο, και μαθαίνουμε περισσότερα για αυτήν μέσα από τις επιστολές του Ντάνκαν  (με τον οποίον έχει κλεφτεί, ενώ έχει αρραβωνιαστεί ήδη τον Άρτσιμπαλντ ΜακΚέρι, φοιτητή και βοηθό του Θεόνικου) ο οποίος καταλήγει να την βλέπει ως μάγισσα! , αλλά και τις επιστολές της ίδιας, όπου βλέπουμε πως η ίδια ανακαλύπτει και βλέπει τον κόσμο, πως αλλάζει, πως ωριμάζει συναισθηματικά, κοινωνικά και πολιτικά. Μέσα από τις κοινωνικές ανισότητες που έρχεται αντιμέτωπη, αλλ και την αδικία που αντιμετωπίζει και βλέπει μέσα από τα ταξίδια της,  η Μπέλα βλέπει και την άλλη όψη, με την πατριαρχία, την θρησκεία , τη θρησκοληψία να πρωταγωνιστούν. Γυρνώντας πίσω, και αποφασίζοντας να παντρευτεί τον ΜακΚέρι γίνεται η απόλυτη ανατροπή, αφού το παρελθόν τους χτυπάει την πόρτα! 

Μέσα από αυτήν την φαινομενικά απλή και διασκεδαστική ιστορία υπάρχει ένα βαθύτερο κείμενο σχετικά με την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος και νου, ενώ μας φέρνει αντιμέτωπους με πολλά ερωτήματα σχετικά με τα ιατρικά πειράματα και την ηθική. Το βιβλίο μπορεί να έχει αρκετό χιούμορ και σαρκασμό , και να διαδραματίζεται κατά την βικτωριανή εποχή, όμως πολλές εικόνες και αντιλήψεις για το γυναικείο φύλο που υποστηρίζουν κάποιοι ήρωες, υπάρχουν μέχρι και σήμερα. Το βιβλίο στέκεται περισσότερο στους χαρακτήρες από την ταινία, εμβαθύνει σε αυτούς, στον τρόπο που διαμορφώνονται, πώς ξεκινάνε και πώς καταλήγουν ζώντας σε έναν κόσμο πολύπλοκο, άδικο και γεμάτο εμπόδια, τόσο σε επίπεδο πλοκής όσο και σε ένα πιο εσωτερικό πλαίσιο, κατι που σου αφήνει στο τέλος μια πιο γεμάτη αίσθηση από την κατά τα άλλα πολύ ωραία ταινία! 

Ξέρετε πόσο πολύ αγαπώ τα βιβλία που έχουν να κάνουν με τη συγγραφή και τον χώρο του βιβλίου - ιδίως όταν δεν ρομαντικοποιείται ο χώρος, αλλά βλέπουμε ένα πιο ρεαλιστικό πλαίσιο! Αν δε, έχουμε μέσα λίγο ίντριγκα, λίγο πάθος, λίγη εμμονή και λίγο «κουτσομπολιό» μιλάμε για ένα απολαυστικό ανάγνωσμα! Ένα τέτοιο, είναι και το - πρωτόλειο- μυθιστόρημα του Ντόμινικ Αμερένα που συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό με ένα μυθιστόρημα που αφορά τη συγγραφή, και ένα ερώτημα που ίσως δεν είχατε αναρωτηθεί μέχρι σήμερα ! Έχει δικαίωμα ένας συγγραφέας να διηγηθεί την ιστορία κάποιου άλλου και αν ναι, μέχρι πού ; 

Η ιστορία αφορά έναν wanna be διάσημο συγγραφέα, που συναντάει τυχαία την Μπρέντα Σέιλς και παθαίνει μια μικρή εμμονή. Ποια είναι η Μπρέντα Σέιλς; Είναι μια εξαφανισμένη συγγραφέας, όπου με δύο βιβλία της έκανε το μπαμ στο παρελθόν και μετά εξαφανίστηκε χωρίς να μάθει ποτέ κανένας τίποτε για αυτήν. Ο πρωταγωνιστής μας, απελπισμένος και χωρίς να το σκεφτεί πολύ αποφασίζει να την αναζητήσει, να μπει στη ζωή της, να μάθει την ιστορία της και να γράψει το μυθιστόρημα που θα ταράξει τα νερά, την ιστορία της ζωής της, και να ανακαλύψει τους λόγους πίσω από την εξαφάνιση της! Για να το πετύχει όμως αυτό, θα μπλεχτεί μέσα στο ίδιο του ψέμα, ενώ οι ανατροπές στο τέλος θα φωτίσουν την πραγματικότητα γύρω από αυτό το μυστηριώδες όνομα και πρόσωπο της λογοτεχνίας! 

Μια ιστορία με αγωνία, για το αν και πότε ο πρωταγωνιστής θα πει την αλήθεια- αφού για να προσεγγίσει την Μπρέντα ισχυρίζεται πως είναι ο εγγονός της- και με ποιον τρόπο! Ενας φιλόδοξος, υποτακτικός νέος που για να μπορέσει να επιβιώσει βιοπορίζεται ως πειραματόζωο σε ιατρικές έρευνες - πράγμα που έχει κάνει και ο ίδιος ο συγγραφέας! - ενώ παράλληλα βλέπουμε τη σχέση του με την ακόμη περισσότερο φιλόδοξη Ρουθ, η οποία ασχολείται και αυτή με την συγγραφή. Το βιβλίο έχει γρήγορο ρυθμό, διαβάζεται ευχάριστα, έχει ανατροπή, αγωνία και ίντριγκα! 

Το ένα βασικό ερώτημα που θεωρώ ότι πραγματεύεται το βιβλίο έχει να κάνει με το προφανές - ως που δηλαδή μπορεί να φτάσει κάποιος για να πετύχει αυτό που θέλει - με την ακόμη πιο προφανή απάντηση, ως το τέρμα αν το λέει η ψυχούλα του!  Το άλλο ερώτημα όμως, που βρήκα πολύ πιο ενδιαφέρον, έχει να κάνει με το ποιος έχει το δικαίωμα να διηγηθεί την ιστορία κάποιου άλλου, πόσο πρέπει ή και όχι να παραποιήσει κάποια στοιχεία και γιατί , και αν τελικά θέλει να πει αυτήν την ιστορία επειδή όντως ενδιαφέρεται για αυτό το πρόσωπο ή για να ικανοποιήσει προσωπικές του φιλοδοξίες! Ερωτήματα που σηκώνουν πολύωρες ενδιαφέρουσες συζητήσεις! Αν όλα αυτά σας ακούγονται και εσάς ενδιαφέροντα τότε σίγουρα αυτό το βιβλίο θα σας κρατήσει καλή συντροφιά! 

Και όμως, όλη αυτή η πολύ δυνατή ιστορία, γεμάτη εικόνες και συναισθήματα, θλίψη και αγωνία, διαδραματίζεται σε λίγες λέξεις. Όσο το βιβλίο προχωράει η αγωνία κορυφώνεται, ενώ ένα μεγάλο Γιατί; πλανάται παντού στον αέρα. Ένα απλό κείμενο, χωρίς περιττές πληροφορίες που καταφέρνει να σε αγγίξει και να σε κερδίσει. Σε συγκινεί και σε αγγίζει χωρίς να χρειάζεται να πει πολλά, και αφήνει πολλά κοινωνικά μηνύματα χωρίς διδακτισμό. 

Ο Τολστόι έγραψε αυτήν την την ιστορία προς το τέλος της ζωής του, και αφού είχε γράψει ήδη  τα μεγάλα και εμβληματικά του έργα. Μια ακόμη καταγραφή για έναν πόλεμο που έφερε πολλές απώλειες και δεινά - όπως κάθε πόλεμος εξάλλου- και με τον συγγραφέα να δηλώνει τις πολιτικές και κοινωνικές του θέσεις μέσα από τα γραπτά του, που μέχρι και σήμερα διαβάζονται με πολύ ενδιαφέρον, συγκίνηση και πολλά μηνύματα σχετικά με την απολυταρχία και την αδικία.