Πριν από κάποιες εβδομάδες παρακολούθησα τον μονόλογο του Δημήτρη Σαμόλη ''Στρακαστρούκες'' - ναι είχα την τύχη να καταφέρω να βρω εισιτήριο, μην ρωτήσετε πως κατάφερα να κλέισω! Φυσικά, δε θα έχανα την ευκαιρία να έπαιρνα και το βιβλίο με το κείμενο της παράστασης - εμπλουτισμένο με πολλά & ενδιαφέροντα κείμενα γύρω από διάφορα θέματα που πραγματέυεται η παράσταση.

 Επιτέλους, ένα σύγχρονο βιβλίο που μιλάει για τη γενιά μας, της ασκεί κριτική και την καυτηριάζει όπως ακριβώς της πρέπει! Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή!

Έχουμε και λέμε! Ενα νεαρό ζευγάρι ζει στο πολλά υποσχόμενο Βερολίνο, όντας σε σχέση χρονών, και εργάζονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες στο digital κομμάτι, βγαίνουν, πίνουν, πηγαίνουν σε πάρτυ με τις παρέες τους, έχουν άποψη είναι «μέσα σε όλα». Είναι όλα τέλεια! Τι κρύβεται όμως πίσω από την οθόνη, έξω από τα πάρτυ, επάνω στο κρεβάτι, μέσα στην ψυχή τους; Μπορεί κανείς να νιώθει μοναξιά ενώ περιτριγυρίζεται από τόσο κόσμο; Πώς ορίζεται η ανεξαρτησία; Τι είναι αυτό που μας λείπει σε έναν κόσμο που φαίνεται να τα έχουμε όλα; Αν όλα αυτά τα ερωτήματα σε άγγιξαν τότε θα σε αγγίξει και αυτό το βιβλίο- με ένα πολύ δικό του τρόπο.

Ένιωσα πως και ταυτίστηκα σε πολλά σημεία με τους ήρωες, ενώ σε άλλα όχι! Παρόλα αυτά όλα ήταν τόσο γνώριμα. Ένα ατελείωτο κυνήγι εικονικής ευτυχίας. Η ανάγκη να ανήκεις σε μια μάζα, να ακολουθείς τα trends, να βρίσκεσαι κάπου και να είσαι ταυτόχρονα εκεί ενώ λείπεις. Ίδια ρούχα, ίδια έπιπλα, matcha latte σε Scandinavian micro bakery μαγαζιά, αγωνία για να βρεις εισιτήριο στις sold out παραστάσεις, εκείνο το νέο εστιατόριο που άνοιξε, το Pilates reformer, η έκθεση που πρέπει να πάμε να δούμε, η συναυλία που δεν πρέπει να χάσουμε, η σειρά που βλέπουν όλοι, τα must βίβλε χρονιάς. Το ατελείωτο σκρολαρισμα και φυσικά το κράξιμο απέναντι σε όλα αυτά που δήθεν αποποιούμαστε. Ο Βιντσέντζο Λατρόνικο μας την λέει με ένα τόσο ωραίο τρόπο που δεν μπορούσα παρά να το απολαύσω! 

Κάπου ανάμεσα στη ζωή που μας υποσχέθηκαν, την οικονομική και κοινωνική κρίση, τον κορεσμό των πάντων, τις οθόνες και τα social media, κρύβεται μια απίστευτη μοναξιά που δεν γεμίζει εύκολα. Μέσα μας κρύβεται μια σπίθα τόσο σιγανή που κρατάμε αναμμένη με νύχια και με δόντια αναζητώντας πάντα κάτι για να μην σβήσει . Δεν ξέρουμε τι είναι, ούτε που θα το βρούμε όμως θα συνεχίσουμε να το ψάχνουμε! 

Η ζωή ανάμεσα στα ερείπια και η σύντομη ιστορία ενός λαού που από το 1948 υποφέρει και υπομένει, δίνεται μέσα από τον απλό λόγο του συγγραφέα, εν συντομία, χωρίς αυτό να στερείται της λογοτεχνικότητας και χωρίς να κουράζει ή να φορτίζει εκβιαστικά το συναίσθημα , αφήνοντας τον αναγνώστη συγκινημένο και με μια παραπάνω αίσθηση κατανόησης της όλης κατάστασης. Ομολογώ πως στην αρχή μου φάνηκε λίγο κλισέ, όμως προχωρώντας μπόρεσα να «δω» και να συνδεθώ παραπάνω με αυτήν την ιστορία, η οποία δεν είναι μια απλή λογοτεχνική ιστορία , αλλά η ιστορία πολλών ανθρώπων μέχρι και σήμερα. 

Τέλος, δεν ξέρω κατά πόσο ρεαλιστικό είναι στην πραγματικότητα να μπορείς όντως να ξεφεύγεις μέσα από τα βιβλία ζώντας μέσα σε μια εμπόλεμη κατάσταση και για πόσο, όμως σίγουρα είναι πολύ ελπιδοφόρο και σημαντικό να αναγνωρίζουμε την αξία των «μικρών» πραγμάτων που μπορεί να βοηθήσουν κάποιον να δραπετεύσει νοητικά, πνευματικά ή και πολλές φορές να δηλώσει την αντίσταση του ή την θέση του μέσα από την τέχνη. Τα βιβλία ανέκαθεν έχουν κρατήσει συντροφιά σε πολλούς ανθρώπους ανά την ιστορία στις δύσκολες στιγμές και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί! 

Είναι πολλές οι σκέψεις που με κατακλύζουν γύρω από την μητρότητα. Είναι πολλά που δεν ήξερα πριν γίνω μαμά και θα ήθελα να ξέρω! Οι περισσότεροι παρουσιάζουν τη μητρότητα ως ένα υπέροχο ροζ συννεφάκι με όμορφες στιγμές και αναμνήσεις! Σου λένε ότι τώρα πια είσαι μαμά, πρέπει να προσέχεις το παιδί σου, να ζυγίζεις πιο προσεκτικά τις αποφασίσεις σου με κύριο γνώμονα αυτό. Σε κρίνουν για τα πάντα, ακόμη και άλλες μητέρες, και εκεί που νόμιζες ότι θα έχεις ένα χάδι συμπαράστασης νιώθεις ότι χάνεσαι μέσα στον τίτλο της «τέλειας μητέρας». Δε σου λένε ότι ο τοκετός μπορεί να είναι τραυματικός. Δε σου λένε ότι υπάρχει μαιευτική βία, επιλόχειος κατάθλιψη . Δε σου λένε ότι το σώμα σου θα αλλάξει μέσα- έξω. Δε σου λένε πόσο δύσκολο είναι να είσαι εκεί για ένα πλάσμα που ενώ αγαπάς τόσο πολύ ταυτόχρονα σε κάνει να νιώθεις μια μοναξιά που κανείς δεν μπορεί να γεμίσει. Δε σου λέει κανείς ότι τα βράδια που κλαις σιωπηλά δεν είσαι κακιά μαμά αλλά ένας άνθρωπος που άλλαξε τόσο και δε θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος και όλα αυτά τα συναισθήματα που νιώθεις είναι φυσιολογικά. Είναι τόσα όλα αυτά που δε σου λένε. Και ταυτόχρονα τόσα αυτά που λένε κρίνοντας σε κάθε λεπτό και στιγμή…

Μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό της τελειότητας έρχεται η Esther Vivas με την «Ανυπάκουη Μαμά» να δώσει λίγο φως σε όλα αυτά που κανείς δεν τολμάει να μιλήσει. Ένα βιβλίο όχι μόνο για γυναίκες, όχι μόνο για μαμάδες. Ένα βιβλίο για όλες εκείνες τις στιγμές που νιώθεις ότι δε θα τα καταφέρεις. Με ωμό και ρεαλιστικό τρόπο, με απτά και υπαρκτά παραδείγματα η συγγραφέας μας δείχνει για μια ακόμη φορά πως η πατριαρχία έχει καταφέρει να καπηλευτεί τον πιο «θηλυκό» ρόλο προς όφελος της.  Και αν και το βιβλίο αναφέρεται στην Ισπανία, θα έλεγα πως δεν έχει καμία μα καμία διαφορά με τη χώρα μας.

Μπορεί μια γυναίκα που είναι φεμινίστρια να γίνει μητέρα; Και αν ναι, πώς μπορεί μέσα σε όλο αυτό το κύμα να μπορέσει να συνεχίσει να πρεσβεύει τις αρχές του φεμινισμού μέσα από την μητρότητα; Μπορεί να είναι ελεύθερη; Μπορεί να παίρνει μόνη της αποφάσεις για τον εαυτό της; Το βιβλίο μιλάει για πολλά θέματα, μεταξύ άλλων και την ιατρικοποίηση του τοκετού, της πιο φυσιολογικής διαδικασίας του ανθρώπινου σώματος, τον εκτοπισμό των μαιών - που στο κάτω κάτω από χιλιάδες χρόνων ήταν η δουλειά τους- και την ανδροκρατία ακόμη και στον τοκετό ή και τον τρόπο σίτισης ενός βρέφους. Μέσα από την ιατρική αυθεντία, τον καπιταλισμό και ένα σύστημα που τρέχει προκειμένου να βγάλει περισσότερα χρήματα σε λιγότερο δυνατό χρόνο, οι αχρείαστες καισαρικές είναι μονόδρομος. Και κάπως έτσι η ιατρική επιστήμη για μια ακόμη φορά παραγκωνίζει τις γυναίκες ακόμη και σε αυτήν την στιγμή, χωρίς να σέβεται το δικαίωμα της κάθε γυναίκες σε έναν ελεύθερο τοκετό!

 Από την άλλη, αυτό το βιβλίο σε κάνει να σκέφτεσαι τόσα θέματα και τόσα ζητήματα που είναι αδύνατον να μπορέσω να γράψω όλες τις σκέψεις μου εδώ! Σημαντικό ζήτημα είναι η αναδιαμόρφωση των κοινωνικών ρόλων. Ολοι μιλάνε για την «υποχρέωση» μιας μητέρας να γίνεται «θυσία», να στερείται πράγματα, πολλές φορές και τον ίδιο της εαυτό. Μέσα σε μια κοινωνία και ένα κράτος- εχθρό απέναντι σε μια «ελεύθερη μαμά» ας τολμήσουμε να αναλογιστούμε τι κόστος έχει αυτό το βάρος σε εκατομμύρια γυναίκες ανά τον κόσμο - και τις εποχές. Πώς μπορούμε ουσιαστικά να αλλάξουμε αυτήν την νοοτροπία. Και αν μπορούμε βεβαίως. 

Η μητρότητα είναι - ή μάλλον θα έπρεπε να είναι επιλογή της κάθε γυναίκας, μακριά από στερεότυπα και κοινωνικές κατασκευές. Μακριά από το μοντέλο της ανύπαρκτης «τελειότητας» που προσπαθεί να μας φορέσει η κοινωνία , το βιβλίο μας μιλάει με ρεαλιστικά δεδομένα και με την υπενθύμιση ότι η αυτοφροντίδα δεν είναι πολυτέλεια, είναι απαραίτητη για τη ζωή. Μη ξεχνάμε πως το να είσαι μαμά είναι ένα συν σε όλους αυτούς τους ρόλους που καλείσαι να έχεις καθημερινά, και όχι ο μοναδικός ρόλος που χαρακτηρίζει την ύπαρξη σου.

 Είχα μεγάλη περιέργεια να διαβάσω το συγκεκριμένο βιβλίο, μιας και είχα λατρέψει την ταινία! Δεν είμαι από τα άτομα που προτιμώ απαραίτητα τα βιβλία από τις ταινίες, ίσα ίσα υπάρχουν αρκετές ταινίες που μου έχουν αρέσει περισσότερο ως ταινίες, και φυσικά, το αντίστροφο! Σε αυτήν την περίπτωση, μιλάμε για δύο διαφορετικά πράγματα, που το κάθε ένα από αυτά κατά τη γνώμη μου αξίζει, για διαφορετικούς λόγους! 

 Η ιστορία της Μπέλας Μπάξτερ, μιας γυναίκας που κατέληξε ιατρικό πείραμα, αφότου βρέθηκε νεκρή όντας έγκυος και ο γιατρός- μέντορας της, Θεόνικος Μπάξτερ την επανέφερε στη ζωή μεταφέροντας τον εγκέφαλο του παιδιού της στο σώμα της, δημιουργώντας έτσι την ιστορία της από το μηδέν. Έτσι, έχουμε ένα κορίτσι που ανακαλύπτει την ζωή, τον κόσμο, τον εαυτό της και φυσικά τη σεξουαλικότητα της, εγκλωβισμένη στο σώμα μιας όμορφης και γοητευτικής γυναίκας. Η αυθόρμητη Μπέλα γυρίζει τον κόσμο, και μαθαίνουμε περισσότερα για αυτήν μέσα από τις επιστολές του Ντάνκαν  (με τον οποίον έχει κλεφτεί, ενώ έχει αρραβωνιαστεί ήδη τον Άρτσιμπαλντ ΜακΚέρι, φοιτητή και βοηθό του Θεόνικου) ο οποίος καταλήγει να την βλέπει ως μάγισσα! , αλλά και τις επιστολές της ίδιας, όπου βλέπουμε πως η ίδια ανακαλύπτει και βλέπει τον κόσμο, πως αλλάζει, πως ωριμάζει συναισθηματικά, κοινωνικά και πολιτικά. Μέσα από τις κοινωνικές ανισότητες που έρχεται αντιμέτωπη, αλλ και την αδικία που αντιμετωπίζει και βλέπει μέσα από τα ταξίδια της,  η Μπέλα βλέπει και την άλλη όψη, με την πατριαρχία, την θρησκεία , τη θρησκοληψία να πρωταγωνιστούν. Γυρνώντας πίσω, και αποφασίζοντας να παντρευτεί τον ΜακΚέρι γίνεται η απόλυτη ανατροπή, αφού το παρελθόν τους χτυπάει την πόρτα! 

Μέσα από αυτήν την φαινομενικά απλή και διασκεδαστική ιστορία υπάρχει ένα βαθύτερο κείμενο σχετικά με την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος και νου, ενώ μας φέρνει αντιμέτωπους με πολλά ερωτήματα σχετικά με τα ιατρικά πειράματα και την ηθική. Το βιβλίο μπορεί να έχει αρκετό χιούμορ και σαρκασμό , και να διαδραματίζεται κατά την βικτωριανή εποχή, όμως πολλές εικόνες και αντιλήψεις για το γυναικείο φύλο που υποστηρίζουν κάποιοι ήρωες, υπάρχουν μέχρι και σήμερα. Το βιβλίο στέκεται περισσότερο στους χαρακτήρες από την ταινία, εμβαθύνει σε αυτούς, στον τρόπο που διαμορφώνονται, πώς ξεκινάνε και πώς καταλήγουν ζώντας σε έναν κόσμο πολύπλοκο, άδικο και γεμάτο εμπόδια, τόσο σε επίπεδο πλοκής όσο και σε ένα πιο εσωτερικό πλαίσιο, κατι που σου αφήνει στο τέλος μια πιο γεμάτη αίσθηση από την κατά τα άλλα πολύ ωραία ταινία! 

Ξέρετε πόσο πολύ αγαπώ τα βιβλία που έχουν να κάνουν με τη συγγραφή και τον χώρο του βιβλίου - ιδίως όταν δεν ρομαντικοποιείται ο χώρος, αλλά βλέπουμε ένα πιο ρεαλιστικό πλαίσιο! Αν δε, έχουμε μέσα λίγο ίντριγκα, λίγο πάθος, λίγη εμμονή και λίγο «κουτσομπολιό» μιλάμε για ένα απολαυστικό ανάγνωσμα! Ένα τέτοιο, είναι και το - πρωτόλειο- μυθιστόρημα του Ντόμινικ Αμερένα που συστήνεται στο αναγνωστικό κοινό με ένα μυθιστόρημα που αφορά τη συγγραφή, και ένα ερώτημα που ίσως δεν είχατε αναρωτηθεί μέχρι σήμερα ! Έχει δικαίωμα ένας συγγραφέας να διηγηθεί την ιστορία κάποιου άλλου και αν ναι, μέχρι πού ; 

Η ιστορία αφορά έναν wanna be διάσημο συγγραφέα, που συναντάει τυχαία την Μπρέντα Σέιλς και παθαίνει μια μικρή εμμονή. Ποια είναι η Μπρέντα Σέιλς; Είναι μια εξαφανισμένη συγγραφέας, όπου με δύο βιβλία της έκανε το μπαμ στο παρελθόν και μετά εξαφανίστηκε χωρίς να μάθει ποτέ κανένας τίποτε για αυτήν. Ο πρωταγωνιστής μας, απελπισμένος και χωρίς να το σκεφτεί πολύ αποφασίζει να την αναζητήσει, να μπει στη ζωή της, να μάθει την ιστορία της και να γράψει το μυθιστόρημα που θα ταράξει τα νερά, την ιστορία της ζωής της, και να ανακαλύψει τους λόγους πίσω από την εξαφάνιση της! Για να το πετύχει όμως αυτό, θα μπλεχτεί μέσα στο ίδιο του ψέμα, ενώ οι ανατροπές στο τέλος θα φωτίσουν την πραγματικότητα γύρω από αυτό το μυστηριώδες όνομα και πρόσωπο της λογοτεχνίας! 

Μια ιστορία με αγωνία, για το αν και πότε ο πρωταγωνιστής θα πει την αλήθεια- αφού για να προσεγγίσει την Μπρέντα ισχυρίζεται πως είναι ο εγγονός της- και με ποιον τρόπο! Ενας φιλόδοξος, υποτακτικός νέος που για να μπορέσει να επιβιώσει βιοπορίζεται ως πειραματόζωο σε ιατρικές έρευνες - πράγμα που έχει κάνει και ο ίδιος ο συγγραφέας! - ενώ παράλληλα βλέπουμε τη σχέση του με την ακόμη περισσότερο φιλόδοξη Ρουθ, η οποία ασχολείται και αυτή με την συγγραφή. Το βιβλίο έχει γρήγορο ρυθμό, διαβάζεται ευχάριστα, έχει ανατροπή, αγωνία και ίντριγκα! 

Το ένα βασικό ερώτημα που θεωρώ ότι πραγματεύεται το βιβλίο έχει να κάνει με το προφανές - ως που δηλαδή μπορεί να φτάσει κάποιος για να πετύχει αυτό που θέλει - με την ακόμη πιο προφανή απάντηση, ως το τέρμα αν το λέει η ψυχούλα του!  Το άλλο ερώτημα όμως, που βρήκα πολύ πιο ενδιαφέρον, έχει να κάνει με το ποιος έχει το δικαίωμα να διηγηθεί την ιστορία κάποιου άλλου, πόσο πρέπει ή και όχι να παραποιήσει κάποια στοιχεία και γιατί , και αν τελικά θέλει να πει αυτήν την ιστορία επειδή όντως ενδιαφέρεται για αυτό το πρόσωπο ή για να ικανοποιήσει προσωπικές του φιλοδοξίες! Ερωτήματα που σηκώνουν πολύωρες ενδιαφέρουσες συζητήσεις! Αν όλα αυτά σας ακούγονται και εσάς ενδιαφέροντα τότε σίγουρα αυτό το βιβλίο θα σας κρατήσει καλή συντροφιά! 

Και όμως, όλη αυτή η πολύ δυνατή ιστορία, γεμάτη εικόνες και συναισθήματα, θλίψη και αγωνία, διαδραματίζεται σε λίγες λέξεις. Όσο το βιβλίο προχωράει η αγωνία κορυφώνεται, ενώ ένα μεγάλο Γιατί; πλανάται παντού στον αέρα. Ένα απλό κείμενο, χωρίς περιττές πληροφορίες που καταφέρνει να σε αγγίξει και να σε κερδίσει. Σε συγκινεί και σε αγγίζει χωρίς να χρειάζεται να πει πολλά, και αφήνει πολλά κοινωνικά μηνύματα χωρίς διδακτισμό. 

Ο Τολστόι έγραψε αυτήν την την ιστορία προς το τέλος της ζωής του, και αφού είχε γράψει ήδη  τα μεγάλα και εμβληματικά του έργα. Μια ακόμη καταγραφή για έναν πόλεμο που έφερε πολλές απώλειες και δεινά - όπως κάθε πόλεμος εξάλλου- και με τον συγγραφέα να δηλώνει τις πολιτικές και κοινωνικές του θέσεις μέσα από τα γραπτά του, που μέχρι και σήμερα διαβάζονται με πολύ ενδιαφέρον, συγκίνηση και πολλά μηνύματα σχετικά με την απολυταρχία και την αδικία. 

 Ένα βιβλίο που με κέρδισε από τον τίτλο και μόνο - πείτε μου έχω άδικο; Η ιστορία διαδραματίζεται στην Κολομβία, με πρωταγωνιστή εναν νεαρό καθηγητή Νομικής, τον Αντονιο Γιαμάρα, και τη φιλία του με τον μπιλιαρδόρο Ρικάρδο Λαβέρδε. Ο Λαβέρδε, με το σκοτεινό του παρελθόν , αναπτύσσει αμέσως μια ιδιαίτερη και δυνατή φιλία με τον Αντόνιο, του οποίου τη ζωή και παρακολουθούμε. Ολα θα ανατραπούν όταν έπειτα από κάποια χρόνια, οι δυο τους πέφτουν θύματα από μια επίθεση πυροβολισμού, με τον Αντόνιο να τραυματίζεται, και τον Λαβέρδε να χάνει τη ζωή του. 

Από τότε, ξεκινάει ένα άλλο κεφάλαιο στη ζωή του Αντόνιο, με την προσωπική του ζωή να καταρρέει-γεμάτη φόβο πια-  ενώ η ανάγκη να μάθει περισσότερα πράγματα για τον φίλο του γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Έτσι, θα ξεκινήσει ένα ταξίδι αναζήτησης, όπου μέσα από την κόρη του Λαβέρδε θα μπορέσει να γνωρίσει καλύτερα τον άνθρωπο που του σημάδεψε τη ζωή. 

Ένα ατμοσφαιρικό και συνάμα καταθλιπτικό μυθιστόρημα, που αντιπροσωπεύει μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που έζησε την περίοδο των καρτέλ και του Εσκομπαρ στην Κολομβία. Ωστόσο το βιβλίο δεν στέκεται εκεί, όσο περισσότερο στην προσωπική αναζήτηση του ήρωα, και το δικό του δράμα - το οποίο είναι και αρκετά έντονο! Παρόλα αυτά, μέσα από τη γραφή μπορούμε να μπούμε λίγο στο κλίμα της εποχής- αν και θα ήθελα λίγο ακόμη! Λάτρεψα τις περιγραφές και τον τρόπος γραφής του συγκεκριμένου βιβλίου, υπάρχει βασικά περίπτωση να διαβάσω Λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία και να μην μου αρέσει ; Μέχρι στιγμής - όχι! 

Μια ολόκληρη εποχή, μια γενιά ανθρώπων που έζησαν στον φόβο, κατεστραμμένα όνειρα και ζωές, μεγάλα όνειρα που κυνηγήθηκαν με τον λάθος τρόπο , έρωτες και αγάπες και πολλή, πολλή μοναξιά συνθέτουν αυτό το ποιητικό μυθιστόρημα του Βασκεζ, στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται πάντα ο άνθρωπος, και η ελπίδα που αχνοφαίνεται πίσω σκονισμένη! 

Οι Χριστουγεννιάτικες ιστορίες δεν είναι πάντα μες την τρελή χαρά, και αυτό είναι οκ! Πολλές φορές θα σε πιάσουν από το χέρι και θα σπαράξουν την καρδιά σου, και όταν αυτό θα γίνει μέσα από τα μάτια ενός παιδιού εσύ θα μείνεις λίγο μετέωρος στο τι ακριβώς αισθάνεσαι. Κάπου θα νιώσεις μια υποψία θαλπωρής και ζεστασιάς, όμως το κρύο που θα βρίσκεται από κάτω θα είναι αρκετά δυνατό για να επικρατήσει. Ως τίμια millennial που το κοριτσάκι με τα σπίρτα ήταν πάντα στις αγαπημένες μου ιστορίες για τα Χριστούγεννα, δε θα μπορούσε αυτή η μικρή ιστορία να μην με συνεπάρει και να με ταξιδέψει για λίγο στα αναγνώσματα των παιδικών μου χρόνων. 

Είναι ένα βιβλίο που διαβάζεται πολύ γρήγορα, με μικρά κεφάλαια, κοφτά μα περιγραφικά. Αφηγήτρια είναι ένα μικρό κορίτσι, όπου ζει με την ανήλικη αδερφή και τον πατέρα τους, ένα πατέρα που του έχει αδυναμία, τον βλέπει ως μια φιγούρα στιβαρή, αυτός όμως έχει άλλα πάθη που τον κρατάνε μακριά από τις κόρες του και τον οδηγούν σε καταστροφικά λάθη, αφήνοντας στην ουσία δύο ανήλικα παιδιά να μεγαλώνουν μόνα τους, ενίοτε και με τη βοήθεια κάποιων γειτόνων ή γνωστών. 

 Και ενώ ο πατέρας είναι απόν τα κορίτσια συνεχίζουν να ελπίζουν. Συνεχίζουν να πιστεύουν στο θαύμα που όπως λέει ο επιστάτης του σχολείου, θα έρθει! Αναγκάζονται να μην είναι παιδιά, να μεγαλώσουν απότομα ακόμη και αν δεν το γνωρίζουν. Και αν όλα αυτά σου ακούγονται βαριά, το βιβλίο είναι με τέτοιον τρόπο γραμμένο που δε θα σε κάνει να κλάψεις, ούτε θα σε εκβιάσει συναισθηματικά, αλλά θα σου αφήσει μια γλυκιά πικρία, ένα αίσθημα ανικανοποίητου για αυτά τα παιδιά - που αντιπροσωπεύουν πολλά παιδιά σε αυτόν τον κόσμο, και προσωπικά πλέον ως μαμά που στα μάτια της κόρης μου βλέπω όλα τα παιδιά του κόσμου θεωρώ πως δεν υπάρχει κάτι χειρότερο σε αυτόν τον κόσμο, από παιδιά που δεν είναι παιδιά. Είναι δικαίωμα τους και υποχρέωση όσων τα φέρνουμε σε αυτόν τον κόσμο να κρατήσουμε την αθωότητα τους και την τρυφερή παιδική τους ηλικία για όσο μπορέσουμε. Ξέρω πως δεν συμβαίνει με όλα τα παιδιά του κόσμου και αυτό με πληγώνει. Για αυτό θα κλείσω με αυτήν την ευχή, όλα τα παιδιά αυτής της γης να έχουν μια αγκαλιά που θα τα οδηγεί στον δρόμο προς τα αστέρια, μια αγκαλιά γεμάτη ζεστασιά και θαλπωρή, ηρεμία και γαλήνη.

Μετά το χτεσινό φιάσκο, όπου είχα συντάξει τόσο ωραία τις σκέψεις μου για αυτό το βιβλίο, έγραφα έγραφα και τελικά δεν αποθήκευσα ποτέ τη σημείωση, αποφάσισα σήμερα να τα γράψω λίγο διαφορετικά και πιο περιληπτικά, για να διαφυλάξω την ψυχική μου υγεία!

Κοινώς, οι περισσότεροι γνωρίζετε αυτήν την ιστορία, όσοι όμως δεν τη γνωρίζετε ποτέ δεν είναι αργά ! Δεύτερη φορά που το διαβάζω- συγκεκριμένα το άκουσα - δεν ξέρω αν έχετε καταλάβει ότι τώρα τελευταία την έχω κατά βρει με τα audiobooks- οπότε λέω ας ακούσω κάτι γνώριμο μεν, σε διαφορετική μετάφραση δε! 

Σίγουρα είναι ένα βιβλίο με πολλές περιγραφές και συμβολισμούς - οπότε αν δεν είστε φαν να το έχετε αυτό υπόψιν! Αν είστε - όπως εγώ, θα το λατρέψετε! Είναι όμως μια κλασική ιστορία γεμάτη πολλά νοήματα, μεταφορές, σύμβολα και όπως λέγεται και κάποια πραγματικότητα! Είναι μια ιστορία που θα σας κάνει να αισθανθείτε πολλά συναισθήματα ,τα οποία κορυφώνονται κατά την ανάγνωση, από λύπηση μέχρι και θυμό! Το τέλος , TOP! Είναι μια ιστορία που έχει μεταφερθεί πολλές φορές στον κινηματογράφο, αλλά και στο θέατρο και όχι άδικα αφού έχει έντονη θεατρικότητα και μπορείς ακόμη και αν την «ακούς» να την κάνεις εικόνα! 

Ο Ντόριαν Γκρει, το πορτρέτο του το οποίο αναλαμβάνει ένας ζωγράφος ονόματι Μπαζιλ, διαπιστώνει πόσο αρέσκεται στην εικόνα του, κάνοντας την ευχή να διατηρήσει για πάντα τη νιότη του, και την ομορφιά του! Τσουπ, η ευχή του γίνεται πράξη, και αντί για τον ίδιο που κρατάει απαράλλαχτη την εικόνα του, το πορτρέτο του αρχίζει να αλλοιώνεται σταδιακά, ακολουθώντας τη διαφθορά και τις ακολασίες που ζει, επηρεασμένος από λόρδο Χενρι. Ετσι, παρακολουθούμε σταδιακά την άνοδο και την πτώση του Ντόριαν Γκρει, και μέσα από αυτήν αναδύονται ένα σωρό θέματα,από την εξιδανίκευση της νεότητας, την εμμονή, μέχρι την τέχνη και την σεξουαλικη ταυτότητα! 

Ένα βιβλίο που συζητήθηκε, και μάλιστα προκάλεσε πολλές αντιδράσεις από την πρώτη φορά που δημοσιεύτηκε, το 1890 και παραμένει μέχρι και σήμερα επίκαιρο ενω προσφέρεται για πολλή ανάλυση και τροφή για σκέψη! Εχτές σας είχα γράψει περισσότερα , αλλά προτιμώ να είμαι αυθόρμητη και να μην πιέζομαι , οπότε θα κλείσω το κείμενο εδώ! Και πλάκα πλάκα, δεν έχω δει ποτέ καμιά ταινία! Να το βάλω στο πρόγραμμα! 

 Χριστούγεννα χωρίς δώρα δεν γίνεται! Για αυτό, σε συνεργασία με το αγαπημένο μας βιβλιοπωλείο Διαγώνιος στην Νέα Μάκρη, σας κάνουμε δώρο ένα βιβλίο της επιλογής σας, αξίας έως και 20 ευρώ, για να σας κρατήσει συντροφιά τις γιορτινές ημέρες!

Ακολουθήστε μας στο instagram εδώ & εδώ , και δείτε τα βήματα για να δηλώσετε συμμετοχή!

Καλή επιτυχία!

  Ένα μικρό βιβλίο από αυτά που σου μένουν στο μυαλό για ποικίλους λόγους. Αφηγήτρια είναι μια ηλικιωμένη, χήρα, νοσηλεύτρια και μητέρα, η οποία θα χρειαστεί να μείνει για ένα διάστημα με την κόρη της, και την κοπέλα της. Μια γυναίκα που δεν μπορεί να δεχτεί ότι η κόρη της είναι ομοφυλόφιλη, και που όπως βλέπουμε ούτως ή άλλως δεν γνωρίζονται πολύ καλά. Μέσα από αυτήν τη συγκατοίκηση θα αναγκαστεί να προσπαθήσει να γνωρίσει την κόρη της, και όχι απαραίτητα να την καταλάβει ακόμη και να κάνει μια υποτυπώδη προσπάθεια. Ο τρόπος που μεγάλωσε, οι προκαταλήψεις και τα δεσμά που την κρατάνε στα πιστεύω της δεν την αφήνουν να μπορέσει να αγκαλιάσει το παιδί της- ακόμη και αν προσωπικά αυτό μου φαίνεται αδιανόητο!

Η κόρη της, είναι μια ηρωίδα που αν και υπάρχει στο βιβλίο δεν ακούγεται τόσο. Η κύρια φωνή είναι της μητέρας, και λογοτεχνικά αυτό το βρήκα πολύ ενδιαφέρον, αφού περνάει τα μηνύματα από την «αντίθετη» πλευρά. Η γυναίκα αυτή ανασύρει συνεχώς μέσα από τα λεγόμενα και τις σκέψεις της όλες αυτές τις προκαταλήψεις που έχουν διαμορφώσει τις συνειδήσεις παλαιότερων γενιών. Η ζωή της κόρης της - η οποία είναι και ακτιβίστρια - έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ήρεμη και ήσυχη ζωή της μητέρας, η οποία αναρωτιέται συνεχώς πού μπορεί να έφταιξε και να πιστεύει ότι η ομοφυλοφιλία της κόρης της είναι κάτι παροδικό. Φυσικά, η πατριαρχία στέκει γοερά ακόμη και αν ο πατέρας της ιστορίας δεν υπάρχει πλέον εκεί μαζί τους. Ένα πολύ δυνατό κείμενο, σκληρό, με εσωτερική πάλη και αντιφάσεις. Τα ερωτήματα που γεννά πολλά. Μια πρωταγωνίστρια που αν και μπόρεσα να καταλάβω, όσο και να με νευρίασε, άκρως ρεαλιστικό κείμενο δεν με άφησε αμέτοχη. Τα συμπεράσματα; Ακόμη περισσότερα! Αν μη τι άλλο είναι ένα βιβλίο που προβληματίζει - εύχομαι βέβαια από τη σωστή μεριά της ιστορίας. Οι οικογενειακές σχέσεις, και ιδίως η δύσκολη σχέση μητέρας και κόρης θα είναι πάντα στο προσκήνιο, όπως και σε αυτό το βιβλίο, που όμως αναφέρει σε τόσο μικρή έκταση ένα σωρό ακόμη κοινωνικά θέματα όπως η ομοφοβία,η γονεϊκή αποξένωση, η πατριαρχία, οι κοινωνικός και εργασιακός ρατσισμός, και το αιώνιο ερώτημα : Μπορείς να αγαπήσεις κάποιον ουσιαστικά χωρίς να δέχεσαι αυτό που είναι στην πραγματικότητα ;