Ψηφιακό Εγώ - 'Αγις Ντούλιας

/ Αυγούστου 11, 2020

 "Νομίζεις ότι με ξέρεις επειδή μπορείς να δεις τις φωτογραφίες και τις αναρτήσεις μου... Αλλά δεν μπορείς να δεις εμένα... Νομίζεις ότι με αγαπούν επειδή μου χαρίζουν παντού "μου αρέσει", στολίζοντας τις αναρτήσεις μου με άπειρα σχόλια επιδοκιμασίας και αποδοχής... Όμως εγώ δεν μπορώ να δω τα πρόσωπά τους, ούτε να νιώσω την παράξενη, ψηφιακή αγάπη τους... Νομίζεις ότι είμαι κοινωνικός, ότι περιτριγυρίζομαι από πραγματικούς, ζωντανούς ανθρώπους, επειδή στο Προφίλ μου υπάρχουν χιλιάδες φίλοι κι ακόλουθοι... Όμως εγώ αισθάνομαι μόνος... Κάθε απρόσωπο "μου αρέσει", κάθε ψυχρό, ψηφιακό σχόλιο, κάθε "φίλος" που ποτέ δε γνώρισα... είναι απλώς ένα ακόμη βήμα προς μια αβυσσαλέα και αναπόφευκτη μοναξιά..."

Αθήνα, 2046... Η εικονική πραγματικότητα του Δικτύου, του παγκόσμιου και μοναδικού πλέον μέσου κοινωνικής δικτύωσης, έχει κυριαρχήσει σε κάθε σφαίρα της ανθρώπινης ζωής, προσωπικής και επαγγελματικής. Ένα χαπάκι μόνο αρκεί ώστε ο χρήστης να εισέλθει στον θαυμαστό αυτόν νέο κόσμο! Μέσα σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, τέσσερις φίλοι θα έρθουν αντιμέτωποι με τις συνέπειες αυτής της κατάστασης, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τις ανθρώπινες σχέσεις, την επικοινωνία, τον εαυτό τους... Ακόμη και την ίδια τους την ύπαρξη... Άραγε πόσο απέχει ένας τέτοιος κόσμος από τον δικό μας; 

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)


 "Νομίζεις ότι με ξέρεις επειδή μπορείς να δεις τις φωτογραφίες και τις αναρτήσεις μου... Αλλά δεν μπορείς να δεις εμένα... Νομίζεις ότι με αγαπούν επειδή μου χαρίζουν παντού "μου αρέσει", στολίζοντας τις αναρτήσεις μου με άπειρα σχόλια επιδοκιμασίας και αποδοχής... Όμως εγώ δεν μπορώ να δω τα πρόσωπά τους, ούτε να νιώσω την παράξενη, ψηφιακή αγάπη τους... Νομίζεις ότι είμαι κοινωνικός, ότι περιτριγυρίζομαι από πραγματικούς, ζωντανούς ανθρώπους, επειδή στο Προφίλ μου υπάρχουν χιλιάδες φίλοι κι ακόλουθοι... Όμως εγώ αισθάνομαι μόνος... Κάθε απρόσωπο "μου αρέσει", κάθε ψυχρό, ψηφιακό σχόλιο, κάθε "φίλος" που ποτέ δε γνώρισα... είναι απλώς ένα ακόμη βήμα προς μια αβυσσαλέα και αναπόφευκτη μοναξιά..."

Αθήνα, 2046... Η εικονική πραγματικότητα του Δικτύου, του παγκόσμιου και μοναδικού πλέον μέσου κοινωνικής δικτύωσης, έχει κυριαρχήσει σε κάθε σφαίρα της ανθρώπινης ζωής, προσωπικής και επαγγελματικής. Ένα χαπάκι μόνο αρκεί ώστε ο χρήστης να εισέλθει στον θαυμαστό αυτόν νέο κόσμο! Μέσα σε αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα, τέσσερις φίλοι θα έρθουν αντιμέτωποι με τις συνέπειες αυτής της κατάστασης, θέτοντας υπό αμφισβήτηση τις ανθρώπινες σχέσεις, την επικοινωνία, τον εαυτό τους... Ακόμη και την ίδια τους την ύπαρξη... Άραγε πόσο απέχει ένας τέτοιος κόσμος από τον δικό μας; 

(Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)


Continue Reading

Πριν από λίγες ημέρες έφτασε στα χέρια μου το πρώτο βιβλίο του Διογένη Κοπανάκη, με τίτλο ''Άρης, μια ιστορία ψυχοθεραπείας''. Ένα βιβλίο που δεν άργησε να αγαπηθεί και να γίνει γνωστό στα social media, παρά το δύσκολο θέμα το οποίο πραγματεύεται. 


Ο ίδιος ο συγγραφέας, όντας και ψυχοθεραπευτής, συστήνει στο αναγνωστικό κοινό τον ήρωά του, τον Άρη, ο οποίος παλεύει με την εσωτερικευμένη ομοφοβία, που προέκυψε έπειτα από έναν βιασμό που του συνέβη σε μικρότερη ηλικία. Μέσα από τις ψυχοθεραπείες, αλλά και την καθημερινότητα του ήρωα, παρακολουθούμε το ταξίδι του προς την αποδοχή του εαυτού του, καθώς και την λύτρωση. 


Παρακάτω, ακολουθεί η πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη που μου παραχώρησε ο συγγραφέας, καθώς και ένας διαγωνισμός για δύο αντίτυπα του βιβλίου.


Οι μέρες περνούσαν, ο καιρός διάβαινε. Κι εγώ προσπαθούσα να σταθώ στα δυο μου πόδια, σαν να παρατηρούσα από απόσταση τη ζωή, που έτρεχε γύρω μου από μόνη της…
Τι κάνει ένας πατέρας, όταν γκρεμίζονται όσα έκτισε στη ζωή του; Πώς επαναπροσδιορίζει τους στόχους της καθημερινότητάς του; Τι είδους συνοδοιπόροι τον συντρέχουν στην καινούργια, δύσκολη πορεία του; Και πώς διατηρεί και καλλιεργεί τις σχέσεις του με τα παιδιά του;
Το απόγευμα της Παρασκευής με βρήκε να πλένω πιάτα και να τρίβω τους πάγκους της κουζίνας. Ετοίμασα και τα κρεβάτια, που θα κοιμόντουσαν τα παιδιά. Τώρα το σημαντικό ήταν να οργανώσω το διήμερο…
Μάγος δεν είμαι, αλλά είμαι κάτι άλλο που είχα εδώ και κάμποσο καιρό ξεχάσει: Μπαμπάς!

(Από την παρουσίαση του βιβλίου στο οπισθόφυλλο)



Η Σάλλυ Ρούνεϋ, μετά την επιτυχία του πρώτη της βιβλίου ''Συζητήσεις με φίλους'', επιστρέφει με ένα εφηβικό ρομάντζο, που όμως εμβαθύνει στους χαρακτήρες και τις συμπεριφόρες τους. Οι Κανονικοί Άνθρωποι, που έχουν ήδη βραβευτεί και έχουν αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές είναι ένα βιβλίο που σίγουρα θα βρει ένα σημείο που θα σε αγγίξει, ακόμα και αν δεν ταυτιστείς με τους ήρωες ολοκληρωτικά, και θα μιλήσει στην καρδιά σου.


Λίγο πριν φύγει για την πρωτεύουσα, προκειµένου να ζήσει τη φοιτητική του ζωή, το µυαλό του Μάρκου Αΐτη τριβελίζει µια δολοφονία που συνέβη λίγους µήνες πριν στη Βεργίνα, κατά τη διάρκεια µιας πενθήµερης εκδροµής. Στα χέρια του κρατά ένα χρυσό κειµήλιο που του εµπιστεύθηκε ο άνδρας που δολοφονήθηκε. Όταν φθάνει στην Αθήνα, µε συνωµοσία της µοίρας –ίσως– συναντά τον αδερφό εκείνου του ανθρώπου, το πρόσωπο του οποίου στοιχειώνει ακόµη τη σκέψη του.

Την ίδια στιγµή, η ελληνική και η διεθνής κοινότητα κλυδωνίζονται από µια σειρά επιθέσεων σε χώρους πολιτιστικής κληρονοµιάς.

Ο νεαρός φοιτητής, χωρίς να το γνωρίζει, βρίσκεται στο στόχαστρο ενός µεγαλοδικηγόρου, στη συνείδηση του οποίου µαίνεται η µάχη του καλού και του κακού. Εν τέλει µπλέκεται στα βρόχια µιας αδυσώπητης παγκόσµιας οργάνωσης.

Η έρευνα για το χρυσό αντικείµενο τον οδηγεί σε έναν ιερό χώρο που καθόρισε την ανθρώπινη ιστορία. Εκεί θα συναντηθεί µε τους διώκτες του. Υπέρλογες φύσεις, ηθική και ανηθικότητα, θα συναντηθούν για να δώσουν µια µάχη εναντίον του αφανισµού.

Στηρίγµατά του στο πολυδαίδαλο ταξίδι του, ο ξάδερφός του Πέτρος και µια κοπέλα, που στο σκοτάδι το αγλάισµά της µοιάζει µε εκείνο ενός λευκάνθεµου.

Ένα µυθιστόρηµα που επιδιώκει να καταδείξει τα δυσδιάκριτα όρια µεταξύ (παρά)λογου και λογικού, τα επικίνδυνα µονοπάτια του ασίγαστου πόθου για εξουσία, µα και την ανθρώπινη δύναµη που διώχνει απ’ τα αλώνια της το σκοτάδι.

Όλα αυτά στη σκιά µιας απόκοσµης φύσης…


Ο Πέμπτος Ιερός Πόλεμος - Η συνάντηση των αετών 

Κωνσταντίνος Πέττας 

Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή


( Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου )




Σήμερα θα σας γράψω για ένα από τα βιβλία που είχα πάρει μαζί μου στις διακοπές, και που με ταξίδεψε και με συνεπήρε στο σκοτεινό του κόσμο, κάνοντας με να χαθώ στις σελίδες του, και να το διαβάσω μεμιάς, παρά τον όγκο του! Πρόκειται για το πρώτο μυθιστόρημα του Γερμανού συγγραφέα Gunnar Kaiser, με τίτλο ''Κάτω από το Δέρμα'', που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, σε μετάφραση Βασίλη Τσαλή.

Ένα ατμοσφαιρικό ταξίδι στην ιστορία, γεμάτο πέπλο μυστηρίου και πολλά βιβλία!


Πρόσφατα, έπεσε στα χέρια μου το πρώτο, μυθιστόρημα του Διογένη Κοπανάκη, με τίτλο ''Άρης, μια ιστορία ψυχοθεραπείας'', που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν. Η αλήθεια είναι πως μου κίνησε από την αρχή το ενδιαφέρον, και λόγω του θέματος του - για το οποίο θα σας γράψω αναλυτικά παρακάτω - αλλά και για τον λόγο πως ο ίδιος ο συγγραφέας είναι παράλληλα και ψυχοθεραπευτής. Όπως αναφέρεται και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου : ''Η ψυχοθεραπεία αλλάζει τη δράση, η δράση αλλάζει τη ζωή''. 

Μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο συγκινήθηκα, σε κάποια σημεία γέλασα, μα κυρίως προβληματίστηκα. Κλείνοντας το βιβλίο, ένιωσα πως συμμετείχα και εγώ σε μια συνεδρία ψυχοθεραπείας, αφού το βιβλίο έδρασε έτσι σε εμένα, νιώθοντας απόλυτα τα συναισθήματα του πρωταγωνιστή. Ένα φρέσκο μυθιστόρημα, που θίγει πολύ σοβαρά κοινωνικά προβλήματα, και εγείρει ερωτήματα σχετικά με την κοινωνία, τις ομάδες που βρίσκονται στο περιθώριο, αλλά και για την επιστήμη, και στον τρόπο με τον οποίον μπορεί να βοηθήσει έναν άνθρωπο που την έχει ανάγκη. 


Η γη στον Κάτω Κόσμο βράζει. Είναι Τετάρτη. Και όπως κάθε δεύτερη Τετάρτη, κάθε μήνα εδώ και τριάντα χρόνια, η Αχώ στέκεται δίπλα στο μεγάλο τραπέζι, ανακατεύει το βαρύ χαρμάνι του καφέ και κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Προσδοκώντας, περιμένοντας. Για πόσο ακόμα;

Η νουβέλα της Μαριλένας Παππά Το τελευταίο εμπόδιο, είναι ένα μείγμα ποιητικού λόγου και υπερρεαλισμού, με σκηνές βγαλμένες από ελληνικά τοπία. Οι λέξεις που χρησιμοποιεί έχουν γεύσεις και μνήμες από αλμύρα, γαλάζιους ουρανούς και λευκά βότσαλα.

Η συγγραφέας ισορροπεί ανάμεσα στο σύγχρονο ελληνικό λογοτεχνικό ρεύμα και σε επιρροές από κλασικούς Έλληνες πεζογράφους, δημιουργώντας ένα δικό της απόκοσμο σύμπαν: Μια μικρή σύγχρονη αρχαία τραγωδία.


Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.


Είναι η τύχη ουρανοκατέβατη;
Ο ήρωας μας πιστεύει πως είναι… και γι’ αυτό τα περιμένει όλα από την τύχη για να βελτιωθεί η ζωή του. Και πράγματι, κάποια μέρα η τύχη πέφτει στα πόδια του ουρανοκατέβατη και αστραφτερή. Αλλά δεν είναι μόνη· έχει μεγάλη παρέα και επικίνδυνη και τον προσκαλεί σε έναν ξέφρενο χορό, που τελικά όμως τον οδηγεί σε άλλο και πιο ωραίο ταξίδι της ζωής.
Ένα παραμύθι με πολύ γέλιο για παιδιά από 3 έως 103 ετών, που μας μιλάει για έναν θησαυρό που βρέθηκε μέσα στο χώμα και αφού έγινε επανειλημμένα «ιπτάμενος» και απέκτησε πολλούς διεκδικητές, προσγειώθηκε τελικά μπροστά στον Δικαστή για να βρει, επιτέλους, την… τύχη του.
Και …«τέλος καλό όλα καλά»…



Η αλήθεια είναι πως μου αρέσουν πολύ τα μυθιστορήματα τα οποία αναφέρονται σε γνωστές ιστορικές περιόδους, ακόμη και αν δεν είναι αμιγώς ιστορικά. Και ενώ έχω διαβάσει αρκετά, διαπίστωσα πως δεν είχα διαβάσει κάποιο βιβλίο που να διαδραματίζεται στην Κύπρο και στα γεγονότα που συνέβησαν στο νησί αυτό. Έτσι, όταν βρέθηκε στα χέρια μου το βιβλίο της Μαρίας Γεωργίου με τίτλο Σπασμένο Ακορντεόν, το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Το μυθιστόρημα αυτό είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, και κυκλοφορεί από τις Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή

Ένας από τους λόγους που αγαπώ το instagram είναι επειδή έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους, με κοινή αγάπη για το βιβλίο. Πέρα από τις άπειρες συζητήσεις που έχουμε κάνει για βιβλία, συγγραφείς και διάφορα άλλα, ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι συναναγνώσεις!

Έτσι, μαζί με την αγαπημένη Αναστασία από το blog OnMyBookself, διαβάσαμε μαζί το βιβλίο της Ρούλας Γεωργακοπούλου με τίτλο ''Η μέθοδος της μπουρμπουλήθρας'', που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις, και με αφορμή αυτό,  κάναμε μια μικρή συζήτηση! Το βιβλίο αυτό, γράφτηκε κατά τη διάρκεια της καραντίνας, ένα ποιητικό πεζό που παίζει με τις λέξεις και τις εικόνες.



Όπως υπάρχουν παραμύθια για παιδιά, υπάρχουν παραμύθια και για ενήλικες. Ως τέτοια θα πρέπει να θεωρήσουμε τις δύο νουβέλες αυτού του βιβλίου.

Έτσι παρουσιάζονται οι δύο νουβέλες του Γιάννη Κατσίκη, σύμφωνα με το οπισθόφυλλο του βιβλίου του Χίμαιρες στην άμμο, και δε θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω. Δύο ιστορίες διαφορετικές μεταξύ τους, που ακροβατούν μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας, που όμως έχουν έναν κοινό παρανομαστή. Τη συμπεριφορά του ανθρώπου σε διάφορες καταστάσεις, και το πως αυτή διαμορφώνεται, αλλάζει και μεταβάλλει τον ίδιο τον άνθρωπο, όταν το μέσο γίνεται πιο ισχυρό από το κίνητρο. 




Ένα από τα βιβλία που διάβασα σε μια μόλις ημέρα, είναι αυτή η μικρή μαύρη κωμωδία από την Χαρά Νικολακοπούλου, με τον απλό και λιτό τίτλο Μπαμ! Μια νουβέλα, με εξώφυλλο την πληθωρική Μόνα Λίζα του Φερνάντο Μποτέρο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΩ.  Παρά το μικρό του μέγεθος, το Μπαμ! είναι και αυτό πληθωρικό, σατυρικό, και ειρωνικό. Για τους χαρακτήρες του, αλλά και την ίδια την κοινωνία. Μια αθυρόστομη κωμωδία που παίρνει τον αναγνώστη από το χέρι και τον προ -σ- καλεί στις περιπέτειες της σατανικής Αγγελικής, που παρά τα όσα κάνει δεν μπορείς παρά να γελάσεις μαζί της και να την συμπαθήσεις!

© Πνευματικά Δικαιώματα

Το περιεχόμενο του site αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του ReadOclock.gr. Οποιαδήποτε πληροφορία (κείμενο, εικόνες) περιέχεται στο site μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο για προσωπική, μη εμπορική χρήση. Είναι παράνομη η αντιγραφή, αναπαραγωγή, τροποποίηση με οποιονδήποτε τρόπο, μέρους ή του συνόλου των περιεχομένων του site χωρίς την προηγούμενη έγγραφη συγκατάθεση του ReadOclock.gr, - Υλικό του οποίου οι δημιουργοί ή οι κάτοχοι πνευματικών δικαιωμάτων επιθυμούν να αφαιρεθεί από τυχόν ανάρτηση, αρκεί να επικοινωνήσουν μαζί μας.