Στρακαστρούκες - Δημήτρης Σαμόλης

 Πριν από κάποιες εβδομάδες παρακολούθησα τον μονόλογο του Δημήτρη Σαμόλη ''Στρακαστρούκες'' - ναι είχα την τύχη να καταφέρω να βρω εισιτήριο, μην ρωτήσετε πως κατάφερα να κλέισω! Φυσικά, δε θα έχανα την ευκαιρία να έπαιρνα και το βιβλίο με το κείμενο της παράστασης - εμπλουτισμένο με πολλά & ενδιαφέροντα κείμενα γύρω από διάφορα θέματα που πραγματέυεται η παράσταση.

Η παράσταση ακροβατούσε μεταξύ του χιούμορ και του δράματος, και ήταν έντονο το σκηνογραφικό στοιχείο και η κινησιολογία του ηθοποιού - κάτι που προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ, ιδίως η σκηνή με τον Ασκομπαντούρα. Το κείμενο, πολύ σύγχρονο, με αναφορές που για εμάς τους millennials χτυπάνε φλέβα, και ένα - ή και πολλά ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία. Η ''αγία ελληνική οικογένεια'', το διαγενεαλογικό τραύμα, ο ρατσισμός, η ομοφοβία, το μπούλινγκ & ένα τέλος που πραγματικά με έκανε να κλάψω δύο φορές, μια στην παράσταση, και μια ξαναδιαβάζοντας το κείμενο.

Επίσης, βρήκα ευρηματικό το σημείο όπου σύμφωνα με την παράσταση, κάθε φορά που ο Κωντσταντής - ο πρωταγωνιστής δηλαδή - ένιωθε να πνίγεται και να μην μπορέι να πάρει άνασα, έκανε ένα τσικ με τα δάχτυλα του, ανασύροντας μια ''άσχετη'' πληροφορία που θα τον κάνει να ξεχαστεί. Μια πληροφορία που καθόλου άσχετη δεν ήταν βέβαια και έδενε τόσο ωραία με το κείμενο, με έναν πολύ ιδιαίτερο και καυστικό τρόπο, που μέσα από το χιούμορ είχε έναν μοναδικό τρόπο να τρίβει την πληγή. 

Γέλασα, έκλαψα, και ακόμη και τόσο καιρό μετά, κάποια κομμάτια με άγγιξαν τόσο που τα σκέφτομαι ακόμη! Κοινώς, αν βρείτε εισιτήριο, μην το πολυσκεφτείτε!!!