Μπορεί να έχει περάσει λίγος καιρός που το τελείωσα, αλλά ακόμη το σκέφτομα πολύ έντονα. Ο λόγος για τις Αδέσποτες Σκύλες της Ντάλια Δε Λα Σέρδα, μια συλλογή 13 διηγημάτων που έχουν στο επίκεντρο τους τη γυναίκα. 

Με πολύ - μαύρο- χιούμορ και καυστικό λόγο, ωμή γραφή και ρεαλισμό, η συγγραφέας μας μεταφέρει στο Μεξικό και στις αντισυμβατικές της ηρωίδες, ή μάλλον αντιηρωίδες. Κάποιες ιστορίες συνδέονται, κάποιες όχι. Κοινός τους παρανομαστής, ότι παρότι φαίνονται θύτριες, στην ουσία είναι θύματα, είτε λόγω φύλου, είτε για λόγους ταξικούς, οικονομικούς κτλ. Θίγει πολλά ζητήματα, και αν και σε μεταφέρει σε έναν κόσμο μαφίας, σκληρής ζωής και διαφθοράς οι ηρωίδες αυτές είναι γνώριμες κατά βάθος. Ολες οι ιστορίες έχουν κάτι να πουν, αυτή όμως που δε θα μπορέσω να ξεπεράσω με τίποτα, είναι η τελευταία με τίτλο «Η Κοκαλομαζώχτρα»- είναι και η μεγαλύτερη σε έκταση, και είναι τελείως διαφορετική σε ύφος από τις υπόλοιπες.

Το βιβλίο αυτό με έκανε να γελάσω, να θυμώσω, να κλάψω, να συμπονέσω και κυρίως να νιώσω ταυτόχρονα οργή και αγάπη για όλες τις γυναίκες εκεί έξω. Για όσα έζησαν, όσα ζουν και όσα θα ζήσουν. Ένα ακόμη βιβλίο που θα ήθελα πολύ να τρίψω στη μούρη όσων αναρωτιούνται γιατί χρειαζόμαστε ακόμη τον φεμινισμό! 

«Το Μεξικό είναι ένα τέρας που καταβροχθίζει γυναίκες. Το Μεξικό είναι μια έρημος φτιαγμένη από σκόνη οστών. Το Μεξικό είναι ένα νεκροταφείο με ροζ σταυρούς» «Μάνες που ψάχνουν τις κόρες τους. Πολιτείες με ροζ σταυρούς για ταπετσαρία. Πολιτείες με αφίσες γυναικών για ταπετσαρία. Έρημοι γεμάτες κόκαλα. Λίμνες που καταβροχθίζουν γυναίκες.»…«Τροφή για τα σκυλιά. Γυναίκες μιας χρήσης.»

 Μετά από πολύ καιρό που είχα διαβάσει τον Υπόγειο Σιδηρόδρομο, ήρθε η στιγμή να διαβάσω και τα Αγόρια του Νίκελ, μια σπαρακτική ιστορία βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα.

 Πριν από κάποιες εβδομάδες παρακολούθησα τον μονόλογο του Δημήτρη Σαμόλη ''Στρακαστρούκες'' - ναι είχα την τύχη να καταφέρω να βρω εισιτήριο, μην ρωτήσετε πως κατάφερα να κλέισω! Φυσικά, δε θα έχανα την ευκαιρία να έπαιρνα και το βιβλίο με το κείμενο της παράστασης - εμπλουτισμένο με πολλά & ενδιαφέροντα κείμενα γύρω από διάφορα θέματα που πραγματέυεται η παράσταση.

 Επιτέλους, ένα σύγχρονο βιβλίο που μιλάει για τη γενιά μας, της ασκεί κριτική και την καυτηριάζει όπως ακριβώς της πρέπει! Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή!

Έχουμε και λέμε! Ενα νεαρό ζευγάρι ζει στο πολλά υποσχόμενο Βερολίνο, όντας σε σχέση χρονών, και εργάζονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες στο digital κομμάτι, βγαίνουν, πίνουν, πηγαίνουν σε πάρτυ με τις παρέες τους, έχουν άποψη είναι «μέσα σε όλα». Είναι όλα τέλεια! Τι κρύβεται όμως πίσω από την οθόνη, έξω από τα πάρτυ, επάνω στο κρεβάτι, μέσα στην ψυχή τους; Μπορεί κανείς να νιώθει μοναξιά ενώ περιτριγυρίζεται από τόσο κόσμο; Πώς ορίζεται η ανεξαρτησία; Τι είναι αυτό που μας λείπει σε έναν κόσμο που φαίνεται να τα έχουμε όλα; Αν όλα αυτά τα ερωτήματα σε άγγιξαν τότε θα σε αγγίξει και αυτό το βιβλίο- με ένα πολύ δικό του τρόπο.

Ένιωσα πως και ταυτίστηκα σε πολλά σημεία με τους ήρωες, ενώ σε άλλα όχι! Παρόλα αυτά όλα ήταν τόσο γνώριμα. Ένα ατελείωτο κυνήγι εικονικής ευτυχίας. Η ανάγκη να ανήκεις σε μια μάζα, να ακολουθείς τα trends, να βρίσκεσαι κάπου και να είσαι ταυτόχρονα εκεί ενώ λείπεις. Ίδια ρούχα, ίδια έπιπλα, matcha latte σε Scandinavian micro bakery μαγαζιά, αγωνία για να βρεις εισιτήριο στις sold out παραστάσεις, εκείνο το νέο εστιατόριο που άνοιξε, το Pilates reformer, η έκθεση που πρέπει να πάμε να δούμε, η συναυλία που δεν πρέπει να χάσουμε, η σειρά που βλέπουν όλοι, τα must βίβλε χρονιάς. Το ατελείωτο σκρολαρισμα και φυσικά το κράξιμο απέναντι σε όλα αυτά που δήθεν αποποιούμαστε. Ο Βιντσέντζο Λατρόνικο μας την λέει με ένα τόσο ωραίο τρόπο που δεν μπορούσα παρά να το απολαύσω! 

Κάπου ανάμεσα στη ζωή που μας υποσχέθηκαν, την οικονομική και κοινωνική κρίση, τον κορεσμό των πάντων, τις οθόνες και τα social media, κρύβεται μια απίστευτη μοναξιά που δεν γεμίζει εύκολα. Μέσα μας κρύβεται μια σπίθα τόσο σιγανή που κρατάμε αναμμένη με νύχια και με δόντια αναζητώντας πάντα κάτι για να μην σβήσει . Δεν ξέρουμε τι είναι, ούτε που θα το βρούμε όμως θα συνεχίσουμε να το ψάχνουμε! 

Η ζωή ανάμεσα στα ερείπια και η σύντομη ιστορία ενός λαού που από το 1948 υποφέρει και υπομένει, δίνεται μέσα από τον απλό λόγο του συγγραφέα, εν συντομία, χωρίς αυτό να στερείται της λογοτεχνικότητας και χωρίς να κουράζει ή να φορτίζει εκβιαστικά το συναίσθημα , αφήνοντας τον αναγνώστη συγκινημένο και με μια παραπάνω αίσθηση κατανόησης της όλης κατάστασης. Ομολογώ πως στην αρχή μου φάνηκε λίγο κλισέ, όμως προχωρώντας μπόρεσα να «δω» και να συνδεθώ παραπάνω με αυτήν την ιστορία, η οποία δεν είναι μια απλή λογοτεχνική ιστορία , αλλά η ιστορία πολλών ανθρώπων μέχρι και σήμερα. 

Τέλος, δεν ξέρω κατά πόσο ρεαλιστικό είναι στην πραγματικότητα να μπορείς όντως να ξεφεύγεις μέσα από τα βιβλία ζώντας μέσα σε μια εμπόλεμη κατάσταση και για πόσο, όμως σίγουρα είναι πολύ ελπιδοφόρο και σημαντικό να αναγνωρίζουμε την αξία των «μικρών» πραγμάτων που μπορεί να βοηθήσουν κάποιον να δραπετεύσει νοητικά, πνευματικά ή και πολλές φορές να δηλώσει την αντίσταση του ή την θέση του μέσα από την τέχνη. Τα βιβλία ανέκαθεν έχουν κρατήσει συντροφιά σε πολλούς ανθρώπους ανά την ιστορία στις δύσκολες στιγμές και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί!