Το «Στο σπίτι της» είναι από εκείνα τα βιβλία που ξεκίνησα με χαμηλές προσδοκίες τύπου για ένα χαλαρό διάβασμα να περάσει η ώρα, και κατέληξα να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου.

Η ιστορία διαδραματίζεται στην Ολλανδία του 61, όπου παρά την ήσυχη καθημερινότητα οι μνήμες του πολέμου είναι ακόμη εκεί, σιωπηρές έχοντας αφήσει το δικό τους αόρατο στίγμα. Η Ίζαμπελ μένει μόνη της στο σπίτι της μητέρας της προσπαθώντας να κρατήσει τις αναμνήσεις του σπιτιού ζωντανές , πολλές φορές φτάνοντας και στα όρια της ιδιοτροπίας κυρίως με τα αντικείμενα της μητέρα της. Τα δύο της αδέρφια δεν μένουν εκεί, και έχει μείνει μόνη της άτυπα σε αυτό το σπίτι που είχε αγοράσει ο θείος τους.Μια ημέρα, ο αδερφός της Λούις, θα της γνωρίσει την νέα του κοπέλα, την Εύα, και η Ίζαμπελ θα την αντιπαθήσει αμέσως, ενώ η Εύα θα είναι παραπάνω διαχυτική και φιλική απέναντι της, φέρνοντάς την σε ακόμη πιο δύσκολη θέση. Τα σχέδια αλλάζουν, και σύντομα η Εύα θα συγκατοικήσει με την Ίζαμπελ στο σπίτι της μητέρας της και αυτή η συγκατοίκηση θα είναι αρκετά επεισοδιακή.

Δεν μπορώ να πω περισσότερα πράγματα γιατί δεν θέλω να χαλάσω την πλοκή του βιβλίου, μιας και έχει αρκετές ανατροπές. Αυτό που μπορώ να πω όμως είναι ότι η συγγραφέας κρύβει όλα αυτά τα μυστικά τόσο αριστοτεχνικά, και το πέπλο του μυστηρίου και της αγωνίας είναι διάχυτο, κάτι που το κάνει ακόμη πιο εθιστικό. Έτσι, όταν έρχεται η στιγμή της αποκάλυψης μένεις κάπως έτσι , γυρνώντας ξανά και ξανά τις σελίδες και κάνοντας σε να αναθεωρήσεις για πολλά!

Το σπίτι, που δεν είναι απλά ένα σπίτι αλλά οι ιστορίες που κρύβονται σε αυτό, οι άνθρωποι του,το παρελθόν και η ιστορία, οι ρωγμές και τα μυστικά που όσο και να προσπαθούν να μείνουν στον πάτο κάποια στιγμή θα βγουν στην επιφάνεια, και τότε η έκρηξη θα είναι πολύ μεγάλη! Η ατμόσφαιρα του είναι επιβλητική γεμάτη συναισθηματισμό και περιγραφές αλλά και πολλές σιωπές, από αυτές που όμως λένε πολλά περισσότερα από τα λόγια.

Ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο που βρέθηκε κάπως τυχαία στα χέρια μου, και που μου έμεινε αρκετά και γιατί μου φάνηκε ιδιαίτερος ο τρόπος που είναι γραμμένο, αλλά και για το θέμα του.

Μέσα από διάφορες γυναικείες και φαινομενικά ασύνδετες μεταξύ τους φωνές, γνωρίζουμε τη Γιέλενα, η οποία ζει στην Αθήνα ενώ έχει εκδιωχθεί από την πατρίδα της, το Σαράγεβο. Πολλές οι φωνές και οι αφηγήσεις, άλλοτε μιλάει η ίδια η πρωταγωνίστρια, άλλοτε γυναίκες που την γνώρισαν - και για εμένα προσωπικά σε ένα από τα πιο δυνατά κομμάτια του βιβλίου, η κόρη της. Η πραγματική πρωταγωνίστρια βέβαια δεν είναι η Γιέλενα αλλά η προσφυγιά. Η προσφυγιά που διαφαίνεται μέσα από διαφορετικούς τρόπους , που κάθε ένας την έχει βιώσει με τον δικό του τρόπο και δίνει τις δικές του προσωπικές μάχες.

Στην αρχή, μπερδεύτηκα λίγο με το ποιος μιλάει και γιατί, όμως από ένα σημείο και μετά μπήκα για τα καλά στην ιστορία. Ως παιδί, η λέξη Σαράγεβο που πήγαινε μαζί με τη λέξη πόλεμος,υπήρχε έντονα ως άκουσμα στην παιδική μου ηλικία, θολά μεν, αλλά με κάτι βαρύ και σκοτεινό από αυτά που έβλεπα, από αυτά που άκουγα και κυρίως από αυτά που μπορούσα να καταλάβω. Οταν ταξίδεψα πρώτη φορά στα Βαλκάνια ένιωσα μια ιδιαίτερη σύνδεση, γιατί ήταν ο μόνος χώρος που η ιστορία ήταν τόσο σύγχρονη και ζωντανή, νωπή και όχι πλήρως επουλωμένη, στα κτίρια και τους δρόμους, στα βλέμματα και τα χαμόγελα των ανθρώπων που περπατούσαν δίπλα σου. Με αυτό το βιβλίο ένιωσα ξανά το ίδιο, μόνο που αυτή τη φορά μπόρεσα να κάνω εικόνα και κάποιες γυναίκες πίσω από όλο αυτό.

Όλες οι φωνές του βιβλίου έχουν να πουν κάτι. Όλες κρύβουν ένα κομμάτι αληθινό, ωμό και ρεαλιστικό, χωρίς ωραιοποιήσεις και χωρίς κάτι το ιδιαίτερο, γιατί η απλότητα πολλές φορές είναι πιο δυνατή. Η προσφυγιά και ο ξεριζωμός πονάει, είναι κάτι που απλώς μετατοπίζεται στο πέρασμα του χρόνου. Δεν ξέρω αν περνάει, αν κάπως γλυκαίνει αν κάπως ξεχνιέται. Η πρωταγωνίστρια βρήκε το δικό της καταφύγιο μέσα στη γραφή. Όχι για να δραπετεύσει, αλλά για να προστατευτεί, να βρει ένα σπίτι . Η τέχνη εξάλλου πάντοτε αυτό δεν κάνει;

Ύβρις ,Νέμεσις, Τίσις, και έπειτα, η δύναμη να σηκωθείς ξανά…

 Ήθελα πολύ καιρό να σας παρουσιάσω το συγκεκριμένο βιβλίο, αλλά νομίζω πως τώρα που είναι Αύγουστος είναι η καλύτερη εποχή, και αυτό γιατί πρόκειται για ένα βιβλίο που θα σας ταξιδέψει στην Ευρώπη μέσα από τον πιο τρυφερό τρόπο! Συνήθως διαβάζουμε βιβλία για τη σχέση γιαγιάς και εγγονής, και αυτό ήταν νομίζω το πρώτο βιβλίο που διάβασα για μια όμορφη και μοναδική σχέση, παππού και εγγονού!

Το Νυχτολούλουδο είναι ένα από τα πιο σοκαριστικά βιβλία που έχω διαβάσει και δεν μπορώ παρά να μην το προτείνω σε όλους!

Παρακολουθούμε τη ζωή της Νοτιοαφρικανής Μασετσάμπα και, πιο συγκεκριμένα, την καριέρα της στην ιατρική, σε ένα δύσκολο από πολλές απόψεις περιβάλλον.

Ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου αναφέρεται στην πορεία της και στο πώς αυτή την επηρέασε από την παιδική της ηλικία. Στη συνέχεια, βλέπουμε τις σκέψεις και τον αγώνα της να προσπαθήσει να προσφέρει έργο σε ένα περιβάλλον που δεν έχει τους απαραίτητους πόρους, αλλά και σε μια κοινωνία ιδιαίτερα αφιλόξενη σε κάθε τι «ξένο» και διαφορετικό.

Όλα αυτά για να περάσουμε στο επόμενο μέρος του βιβλίου, αυτό για το οποίο δεν μπορώ να σας πω περισσότερα, αλλά με έκανε να κλάψω με μαύρο δάκρυ και να μην μπορώ να σταματήσω να το σκέφτομαι…

Ένα ακόμη κομμάτι του βιβλίου αναφέρεται στη γνωριμία και τη φιλία της Μασετσάμπα με τη Νιάσα, μια κοπέλα από τη Ζιμπάμπουε, η οποία έχει έναν πιο δυναμικό αλλά και έντονα πολιτικό χαρακτήρα.

Σε αντίθεση με τη Μασετσάμπα, η οποία μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον με πολλούς κανόνες και θρησκευτικές προκαταλήψεις, η Νιάσα είναι ένας χαρακτήρας που αμφισβητεί πολύ περισσότερο όσα συμβαίνουν γύρω της. Όσο περνάει το βιβλίο, βλέπουμε τις αντιλήψεις και τις πεποιθήσεις της Μασετσάμπα να αμφισβητούνται και να κρίνονται, είτε από την ίδια είτε από τους ανθρώπους που γνωρίζει.

Ο τρόπος που είναι γραμμένο το βιβλίο είναι τόσο προσωπικός που νομίζεις ότι έχεις αυτή τη γυναίκα απέναντί σου. Δεν σταμάτησα να σημειώνω φράσεις και προτάσεις και, φυσικά, να θέλω απλώς να την αγκαλιάσω.

Μια γυναίκα που δεν επέλεξε πολλά πράγματα, που αποφάσισε να ακούσει την καρδιά της, να φέρει την ελπίδα και το φως σε ένα σύστημα που την πολέμησε με τον χειρότερο τρόπο και, φυσικά, να προσπαθήσει να ισορροπήσει ανάμεσα στην επιστήμη της ιατρικής και τις προκαταλήψεις με τις οποίες γαλουχήθηκε, ενώ ταυτόχρονα προσπάθησε να πολεμήσει με όλες τις δυνάμεις τους προσωπικούς της δαίμονες ολομόναχη, βιώνοντας τους με έναν τρόπο που δεν θα καταφέρει ποτέ να αφήσει πίσω της αυτό το κομμάτι.

Ένα βιβλίο που με συγκλόνισε, με έκανε να σκεφτώ, να συγκινηθώ και, κυρίως, να μην μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου.