Αδέσποτες Σκύλες -Ντάλια σε Λα Σέρδα

 Μπορεί να έχει περάσει λίγος καιρός που το τελείωσα, αλλά ακόμη το σκέφτομα πολύ έντονα. Ο λόγος για τις Αδέσποτες Σκύλες της Ντάλια Δε Λα Σέρδα, μια συλλογή 13 διηγημάτων που έχουν στο επίκεντρο τους τη γυναίκα. 

Με πολύ - μαύρο- χιούμορ και καυστικό λόγο, ωμή γραφή και ρεαλισμό, η συγγραφέας μας μεταφέρει στο Μεξικό και στις αντισυμβατικές της ηρωίδες, ή μάλλον αντιηρωίδες. Κάποιες ιστορίες συνδέονται, κάποιες όχι. Κοινός τους παρανομαστής, ότι παρότι φαίνονται θύτριες, στην ουσία είναι θύματα, είτε λόγω φύλου, είτε για λόγους ταξικούς, οικονομικούς κτλ. Θίγει πολλά ζητήματα, και αν και σε μεταφέρει σε έναν κόσμο μαφίας, σκληρής ζωής και διαφθοράς οι ηρωίδες αυτές είναι γνώριμες κατά βάθος. Ολες οι ιστορίες έχουν κάτι να πουν, αυτή όμως που δε θα μπορέσω να ξεπεράσω με τίποτα, είναι η τελευταία με τίτλο «Η Κοκαλομαζώχτρα»- είναι και η μεγαλύτερη σε έκταση, και είναι τελείως διαφορετική σε ύφος από τις υπόλοιπες.

Το βιβλίο αυτό με έκανε να γελάσω, να θυμώσω, να κλάψω, να συμπονέσω και κυρίως να νιώσω ταυτόχρονα οργή και αγάπη για όλες τις γυναίκες εκεί έξω. Για όσα έζησαν, όσα ζουν και όσα θα ζήσουν. Ένα ακόμη βιβλίο που θα ήθελα πολύ να τρίψω στη μούρη όσων αναρωτιούνται γιατί χρειαζόμαστε ακόμη τον φεμινισμό! 

«Το Μεξικό είναι ένα τέρας που καταβροχθίζει γυναίκες. Το Μεξικό είναι μια έρημος φτιαγμένη από σκόνη οστών. Το Μεξικό είναι ένα νεκροταφείο με ροζ σταυρούς» «Μάνες που ψάχνουν τις κόρες τους. Πολιτείες με ροζ σταυρούς για ταπετσαρία. Πολιτείες με αφίσες γυναικών για ταπετσαρία. Έρημοι γεμάτες κόκαλα. Λίμνες που καταβροχθίζουν γυναίκες.»…«Τροφή για τα σκυλιά. Γυναίκες μιας χρήσης.»