Ανυπάκουη μαμά, μια φεμινιστική ματιά στη μητρότητα - Esther Vivas

Είναι πολλές οι σκέψεις που με κατακλύζουν γύρω από την μητρότητα. Είναι πολλά που δεν ήξερα πριν γίνω μαμά και θα ήθελα να ξέρω! Οι περισσότεροι παρουσιάζουν τη μητρότητα ως ένα υπέροχο ροζ συννεφάκι με όμορφες στιγμές και αναμνήσεις! Σου λένε ότι τώρα πια είσαι μαμά, πρέπει να προσέχεις το παιδί σου, να ζυγίζεις πιο προσεκτικά τις αποφασίσεις σου με κύριο γνώμονα αυτό. Σε κρίνουν για τα πάντα, ακόμη και άλλες μητέρες, και εκεί που νόμιζες ότι θα έχεις ένα χάδι συμπαράστασης νιώθεις ότι χάνεσαι μέσα στον τίτλο της «τέλειας μητέρας». Δε σου λένε ότι ο τοκετός μπορεί να είναι τραυματικός. Δε σου λένε ότι υπάρχει μαιευτική βία, επιλόχειος κατάθλιψη . Δε σου λένε ότι το σώμα σου θα αλλάξει μέσα- έξω. Δε σου λένε πόσο δύσκολο είναι να είσαι εκεί για ένα πλάσμα που ενώ αγαπάς τόσο πολύ ταυτόχρονα σε κάνει να νιώθεις μια μοναξιά που κανείς δεν μπορεί να γεμίσει. Δε σου λέει κανείς ότι τα βράδια που κλαις σιωπηλά δεν είσαι κακιά μαμά αλλά ένας άνθρωπος που άλλαξε τόσο και δε θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος και όλα αυτά τα συναισθήματα που νιώθεις είναι φυσιολογικά. Είναι τόσα όλα αυτά που δε σου λένε. Και ταυτόχρονα τόσα αυτά που λένε κρίνοντας σε κάθε λεπτό και στιγμή…

Μέσα σε όλον αυτόν τον χαμό της τελειότητας έρχεται η Esther Vivas με την «Ανυπάκουη Μαμά» να δώσει λίγο φως σε όλα αυτά που κανείς δεν τολμάει να μιλήσει. Ένα βιβλίο όχι μόνο για γυναίκες, όχι μόνο για μαμάδες. Ένα βιβλίο για όλες εκείνες τις στιγμές που νιώθεις ότι δε θα τα καταφέρεις. Με ωμό και ρεαλιστικό τρόπο, με απτά και υπαρκτά παραδείγματα η συγγραφέας μας δείχνει για μια ακόμη φορά πως η πατριαρχία έχει καταφέρει να καπηλευτεί τον πιο «θηλυκό» ρόλο προς όφελος της.  Και αν και το βιβλίο αναφέρεται στην Ισπανία, θα έλεγα πως δεν έχει καμία μα καμία διαφορά με τη χώρα μας.

Μπορεί μια γυναίκα που είναι φεμινίστρια να γίνει μητέρα; Και αν ναι, πώς μπορεί μέσα σε όλο αυτό το κύμα να μπορέσει να συνεχίσει να πρεσβεύει τις αρχές του φεμινισμού μέσα από την μητρότητα; Μπορεί να είναι ελεύθερη; Μπορεί να παίρνει μόνη της αποφάσεις για τον εαυτό της; Το βιβλίο μιλάει για πολλά θέματα, μεταξύ άλλων και την ιατρικοποίηση του τοκετού, της πιο φυσιολογικής διαδικασίας του ανθρώπινου σώματος, τον εκτοπισμό των μαιών - που στο κάτω κάτω από χιλιάδες χρόνων ήταν η δουλειά τους- και την ανδροκρατία ακόμη και στον τοκετό ή και τον τρόπο σίτισης ενός βρέφους. Μέσα από την ιατρική αυθεντία, τον καπιταλισμό και ένα σύστημα που τρέχει προκειμένου να βγάλει περισσότερα χρήματα σε λιγότερο δυνατό χρόνο, οι αχρείαστες καισαρικές είναι μονόδρομος. Και κάπως έτσι η ιατρική επιστήμη για μια ακόμη φορά παραγκωνίζει τις γυναίκες ακόμη και σε αυτήν την στιγμή, χωρίς να σέβεται το δικαίωμα της κάθε γυναίκες σε έναν ελεύθερο τοκετό!

 Από την άλλη, αυτό το βιβλίο σε κάνει να σκέφτεσαι τόσα θέματα και τόσα ζητήματα που είναι αδύνατον να μπορέσω να γράψω όλες τις σκέψεις μου εδώ! Σημαντικό ζήτημα είναι η αναδιαμόρφωση των κοινωνικών ρόλων. Ολοι μιλάνε για την «υποχρέωση» μιας μητέρας να γίνεται «θυσία», να στερείται πράγματα, πολλές φορές και τον ίδιο της εαυτό. Μέσα σε μια κοινωνία και ένα κράτος- εχθρό απέναντι σε μια «ελεύθερη μαμά» ας τολμήσουμε να αναλογιστούμε τι κόστος έχει αυτό το βάρος σε εκατομμύρια γυναίκες ανά τον κόσμο - και τις εποχές. Πώς μπορούμε ουσιαστικά να αλλάξουμε αυτήν την νοοτροπία. Και αν μπορούμε βεβαίως. 

Η μητρότητα είναι - ή μάλλον θα έπρεπε να είναι επιλογή της κάθε γυναίκας, μακριά από στερεότυπα και κοινωνικές κατασκευές. Μακριά από το μοντέλο της ανύπαρκτης «τελειότητας» που προσπαθεί να μας φορέσει η κοινωνία , το βιβλίο μας μιλάει με ρεαλιστικά δεδομένα και με την υπενθύμιση ότι η αυτοφροντίδα δεν είναι πολυτέλεια, είναι απαραίτητη για τη ζωή. Μη ξεχνάμε πως το να είσαι μαμά είναι ένα συν σε όλους αυτούς τους ρόλους που καλείσαι να έχεις καθημερινά, και όχι ο μοναδικός ρόλος που χαρακτηρίζει την ύπαρξη σου.