ReadOclock

 Είναι αυτή η πιο προσωπική και ταυτόχρονα πρωτότυπη λογοτεχνική εξομολόγηση που έχω διαβάσει ποτέ; Μέχρι στιγμής ναι! Ο Κωστής Μαλούτας, και οι εκδόσεις Γεννήτρια έρχονται με ένα βιβλίο που διαβάζεται σε ένα μόλις απόγευμα, και που σε απορροφάει και σε βάζει να θυμάσαι ή αν δε θυμάσαι και εσύ μαζί με τον συγγραφέα. Κάτι μεταξύ λογοτεχνικής άσκησης και συνειρμικής γραφής, ο συγγραφέας καταγράφει πράγματα που δεν θυμάται, και μέσα από αυτά ξετυλίγεται μια ολόκληρη εποχή. Και τώρα θα μου πεις εσύ τι μπορεί να μην θυμάται κάποιος και εσένα να σε αγγίξει τόσο πολύ ; Και θα σου πω ότι τελικά αυτά που δεν θυμόμαστε, μπορεί να είναι εξίσου δυνατά με αυτά που θυμόμαστε!

Γεννημένη το 90, είχα αρκετα κοινά βιώματα με το συγγραφέα, οπότε πιστεύω αν είσαι γεννημένος μεταξύ 80-90 τότε αυτό το βιβλίο θα σε αγγίξει γιατί χτυπάει πολύ σε αυτό που εμείς οι millennials αγαπάμε, τη νοσταλγία. Διαβάζοντας τις σκέψεις του συγγραφέα, είδα πολλά κοινά βιώματα- ακόμη και μέσα από τις διαφορές μας. Με γύρισε πίσω στο χρόνο, με έκανε να αναπολήσω και εγώ πράγματα που θυμάμαι ή δεν θυμάμαι αντίστοιχα. Το πιο ωραίο όμως ήταν ότι κάποια στιγμή, ανέφερε πως δεν θυμάται πως λεγόταν το παγωτό με το δωράκι από κάτω (Karabola/lucky girl-boy & νομίζω lucky cap παλιότερα) & εκεί ήταν που σκέφτηκα το παγωτό solero με τα μπαλάκια, εκείνο που οι γονείς μου δεν μου είχαν πάρει ποτέ γιατί είχαν ακούσει ότι ένα παιδί πνίγηκε με ένα μπιλάκι, και τσούπ, λίγες σελίδες μετά το ανέφερε! Ε, και εκεί ταυτίστηκα! Άνθρωπος είμαι και εγώ! Επίσης, είχα και εγώ έναν καθηγητή ζωγραφικής - δεν θυμάμαι όμως πως τον έλεγαν! - που μας έλεγε ότι είχε έναν γνωστό στη σχολή που ζωγράφιζε και με τα δύο χέρια σε περίπτωση που χάσει το «καλό» του, και έτσι, άρχισα να αναρωτιέμαι αν τελικά αυτό ήταν ένας αστικός μύθος στην Καλών Τεχνών!

Μέσα σε ένα απόγευμα, μπήκα στη ζωή κάποιου ανθρώπου που δεν γνώριζα αλλά τελικά ήταν σαν να ξέρω, αναπόλησα την δική μου ζωή, τα παιδικά μου χρόνια , θυμήθηκα πράγματα που δεν θυμόμουν και αντιλήφθηκα πόσα δεν θυμάμαι και που ίσως αξίζουν παραπάνω προσοχής. Τέλος, και πιο ενδιαφέρον, κάποια στιγμή στάθηκα να αναρωτιέμαι αν κάποια πράγματα τα έχω όντως ζήσει ή είναι ιστορίες που μου έχουν άλλοι διηγηθεί, τα θυμάμαι ή δεν τα θυμάμαι, και ίσως θα ήταν καλή ιδέα να ξεκινούσα πάλι αυτόματη γραφή, όπως τότε στη σχολή, αλλά πολύ φοβάμαι πως το πρωινό ξύπνημα με ένα τρίχρονο στο πλάι δεν θα βοηθήσει ιδιαίτερα σε αυτό! Όπως και να έχει, είμαστε οι αναμνήσεις μας! Αυτές που έχουμε και κυρίως αυτές που δεν έχουμε!